Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Ongezien
Inzendingen: 1049
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Ongezien
© Elka Le Mair op .
Aantal hits: 98
Lisa en ik zitten met een kopje kinderthee beneden als het journaal begint. Papa kijkt indringend op de klok, fronst zijn wenkbrauwen, zijn wijsvinger spiest omhoog en hij buldert: ‘Naar boven!’
Als door een wesp gestoken springen we op en rennen de trap op. Boven aangekomen, krijg ik ineens geen adem meer. Ik voel paniek opkomen. Een raar, raspend geluid giert door mijn borstkas. Ik durf niet te roepen, bovendien heb ik te weinig adem, dus open ik het raam van onze slaapkamer en ga naar buiten hangen. Het helpt niet. Ik krijg steeds minder lucht. ‘Mama!’, schreeuwt Lisa. Mama komt naar boven, neemt me bij de arm. ‘Rustig’, zegt ze. Ik doe mijn best, maar mijn ademhaling komt met moeite en met gierende halen. Bijna moet ik huilen, maar ook daar ben ik te benauwd voor. Gelukkig is mama er. Nu komt het vast goed.
‘Ssst’, zegt mama, ‘doe eens rustig.’ Ik krijg het gevoel dat ik meer mijn best moet doen, maar wat ik ook probeer, normaal ademen lukt me niet. Ik ben bang, maar mama blijft kalm.
Ik hoor de voetstappen van papa. Hij loopt bedaard, als altijd. Oh jee, het moet stoppen. Papa zal boos worden. Ik hoop dat hij gewoon naar zijn eigen kamer gaat, dat hij niets doorheeft. Maar papa komt binnen, kijkt en gaat gelijk tekeer. Wát hij precies allemaal roept, hoor ik niet, het zware ademhalen en piepen neemt me helemaal in beslag. Mama zegt tegen papa dat hij kalm moet blijven, dat boos worden geen enkele zin heeft. Maar papa wordt niet kalm, hij wordt steeds bozer en nu hoor ik wel wat hij tegen mama roept. ‘Als dat kind overlijdt, betaal jíj maar de begrafenis!’
Ik voel nog meer paniek, wat is er aan de hand? Ga ik dood?
Mama stuurt papa weg en gelukkig luistert hij. Ik ben opgelucht dat hij weg is. Nu ben ik alleen nog bang voor de benauwdheid. ‘Ik ga even kussens halen. Dan kun je een beetje zittend slapen’, zegt mama. Lisa gaat in mama’s bed slapen. Ik word rustiger nu. De benauwdheid nestelt zich in me, maar ik stik niet. Mama blijft bij me, de hele nacht. Het nachtlampje mag blijven branden.
Dit artikel delen?
Feedback voor schrijfactiviteiten

Hier jouw review voor: "Ongezien"

Geschreven door Elka Le Mair . Geplaatst in Kort verhaal.
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.
(761)
459 commentaren
87 nuttige stemmen.
01.02.21
Feedback schrijfkwaliteit
Heel knap beschreven Elka, maar het maakt me verdrietig als ik het lees.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Elka Le Mair 01.02.21
    Dank je, Janneke. Zelfs ik word wat verdrietig als ik het lees.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart