Voor schrijvers, door schrijvers
970 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

110 Hits

Publicatie op:
Onhandig

Ik hoor een vriendelijke stem. “Je bent er weer.”
Tranen druppelen langzaam uit mijn ogen, stromen daarna over mijn wangen. Ik voel een gemis, alsof ik heimwee heb. Het komt door die droom waar ik uit werd gerukt. Wat is daarin gebeurd? Ik graaf in mijn geheugen, maar kan er niet bij.
“Je was zenuwachtig, hè. Wil je wat drinken of een ijsje?”
Een ijsje, hoe weet hij wel dat ik daar zonder dat ik het wist naar smachtte?
“Ik heb er hier één voor je, vruchtensmaak.”
Mijn rechterarm wil nog niet meewerken. Ik wurm daarom mijn linker onder de lakens vandaan en pak het ijsje aan. Het koude vocht in mijn keel voelt fijn.
Hoor ik een baby huilen? Ik sluit mijn ogen, geniet van dit lieve zachte, toch schelle geluid.
Stemmen mompelen in de kamer. “Hoe heb je hem genoemd?”
“Mika.”
“Wat een stoere naam.”
Het antwoord versta ik niet, de stemmen klinken steeds wat verder weg.
Komt mijn bed nu in beweging?
“We gaan je terugbrengen naar de kamer.”
Het lijkt wel of ik dronken ben, of high. In de witte gangen zie ik schimmen langs flitsen. Ik voel misselijkheid opkomen en doe mijn ogen daarom toch nog maar even dicht. Misschien kan ik nog wat verder dromen.

“Heb je het al gezien?”
Ik wil eigenlijk niet kijken, al weet ik dat het een keertje moet.
“Zullen we samen voor de spiegel gaan staan?”
De verpleegster helpt me overeind. De kamer draait. Voor de zekerheid vraag ik haar om een spuugzakje.
Het is dezelfde verpleegster die me vanochtend bij aankomst begeleidde. Ze vertelde me toen dat ze me om half 9 naar de operatiekamer zou brengen. Ik mocht het blauwe schort aantrekken, mijn onderbroek aanhouden en verder niets. “Ga dan maar lekker onder de dekens liggen tot ik je kom halen.”
Die dekens had ik wel vijf keer weer van me afgeslagen om steeds opnieuw, voor een paar druppels, naar het toilet te gaan.
Ze kwam wat later dan beloofd, om kwart over negen, meette mijn bloeddruk en hartslag. “Welke kant is het?”
Ik stak mijn rechterarm uit. “Deze.”
Ze pakte een zwarte stift. “Het zal wel duidelijk zijn, maar voor de zekerheid.” Op mijn rechterarm tekende ze een pijl die omlaag wees. “Zo, ik zet ‘m een beetje aan de binnenkant van je arm. Het wordt mooi weer komend weekend, dan hoef je niet verplicht lange mouwen aan.”
We lachten erom.

“Ik wil het graag nog even zien en aftekenen, voor we aan de operatie beginnen.” Een man met donkere krullen keek me, door twinkelende grijsgroene ogen, aan. Zijn mondhoeken krulden omhoog.
Begreep ik het goed dat die jonge vlotte vent mijn plastisch chirurg was?
Ik hoorde het mijn man nog zeggen. “Jij bent de auto, hij is de automonteur. Voor hem is er geen verschil.”
Dat geloofde ik wel, maar waarom waren al die monteurs zo jong en knap? Ik schaamde me kapot.
Op de poli had ik een tijdje terug een afspraak met zijn collega. Om wat op de wachtlijst omhoog te schuiven, vond ik het ook goed als een andere chirurg me zou opereren. Daardoor was ik nu eerder aan de beurt. Omdat ik vooraf wel wilde weten hoe de voor mijn operatie ingeplande chirurg eruit zag - stel dat Dracula opeens aan je bed stond en je niet meer weg kon - keek ik de dag voor de operatie op de website van het ziekenhuis. Bij zijn naam stond: ‘informatie en foto volgt’. Blijkbaar was hij nieuw in dienst.
Net toen hij wilde beginnen met het aftekenen op mijn borst, stond een blonde verpleegster bevend en met rode wangen aan mijn bed, haar lichtblauwe ogen wijd opengesperd en met een verontschuldigende blik. “Dokter, kunt u snel even bij de patiënt hiernaast komen kijken?”
De dokter stond op. “Excuses mevrouw, ik ben zo weer terug.”

“Ik kom u ophalen, ik ben de assistent-anesthesist.” Een forse vrouw met kort haar duwde mijn bed wat omhoog, “Hoger is wat makkelijker voor mij.” en reed die door de schuifdeuren. Onderweg twijfelde ze welke kamerdeur we moesten hebben. Dat begreep ik want het waren er ook aardig wat. Ze koos voor de kamer aan het einde van de gang.
Daar hielp ze me op de operatietafel. “Ik zal het kussen onder uw benen leggen, want het is best hard.”
Rondom me heen zag ik meerdere mensen staan. Ze hadden blauwgroene kleding aan en een bandana of haarnetje op. Ik ving de blik van een kleine wat gedrongen vrouw en gaf haar een glimlach. Haar bruine ogen bleven ernstig serieus, ze lachte niet terug. Was ze zo in haar concentratie of had ze er niet zo’n zin in?
Eén van de anderen, een man met grote lichtblauwe ogen, kwam aan mijn rechterzijde staan. “U heeft mijn collega gezien, maar ik mag het varkentje wassen." Hij keek om zich heen. "We weten allemaal waarom we hier zijn, laten we maar snel beginnen."

Ik herinnerde me nog dat bij mijn vorige operatie aan mij werd gevraagd wat we gingen doen. Ik dacht dat dat de procedure was. Maar ze zouden het inderdaad wel weten. Toch?
Was dit dan de chirurg en de man die ik eerder zag zijn assistent? Of zaten zijn donkere krullen verstopt onder zijn mutsje?
Aan de andere kant van mijn bed verscheen een vriendelijk ogende, kleine magere man. “Ik ben uw anesthesist, denkt u maar aan iets leuks, dan gaat u daarover dromen. Welterusten.”
Alles om me heen werd snel waziger. Moest ik nog iets zeggen over de voor mij onbekende chirurg?

We staan voor de spiegel.
“Ik zal je helpen met het uitdoen van je schort, want dat gaat vast niet makkelijk met één hand.”
Ze heeft gelijk, mijn rechterhand voel ik nog steeds niet.
Ik kijk omlaag, het blauwe operatieschort ligt aan mijn voeten op de grond. Durf ik te kijken?
“Toe maar, ik ben bij je.” In de spiegel zie ik de verpleegster rechts achter me staan.
Ik staar naar mijn rechterborst - ?????? - die er nog zit.
Waar is? Ik voel me heel licht worden in mijn hoofd.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Onhandig"

Han Maas
  • 52
  • 366
  • 3
06.03.21
Feedback:
Heftig verhaal. Een beetje moeilijk te lezen door wisseling van o.t.t. en o.v.t. Dit loopt niet helemaal lekker. De baby...? En als de borst er nog zit wordt dit denk ik van te voren gezegd.
  • Schrijfkwaliteit
    3.0/5
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Heb je deze al gelezen?

  • Eerwraak (330) Asko De vries robles 02-05-2020

    “Ik doe mijn best, ik doe mijn fucking best. Zij luistert niet, sloerie, ze is een sloerie.” Mijn beste vriend lijkt zijn verstand te verliezen. Dochterlief is horende doof geworden en gaat zich te...

    Lees meer: Eerwraak