Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Onzichtbare scherven - Lager Weserlust (Bremen)

Zijn lange benen gestrekt over elkaar. Ik kijk naar hem zoals ik altijd tegen hem opkijk. De rijzige vertegenwoordiger, onberispelijk in het pak. Rug recht. Geen kasplantje, maar zo sterk als de sanseveria voor zijn voeten.
Voor het eerst zie ik tranen als die grote klok naar links zwenkt en de klepel naar rechts. Een natuurwet. Op 23-jarige leeftijd, pas verloofd, als dwangarbeider in Bremen – Lager Weserlust – tewerkgesteld druist tegen alle wetten in. Twee minuten stilte voor een periode die twee jaar voor hem heeft geduurd en voor de rest van zijn leven traumatisch is verlengd.

Mijn vader had een minuscuul littekentje boven zijn rechterslaap, veroorzaakt door een vallende vaas toen hij klein was.
De granaatscherven heeft hij kunnen ontwijken tijdens de bombardementen in Bremen, ondanks het te late alarm: de zandbunker werd niet gehaald. Dan maar plat op de grond. In elkaars handen knijpen als teken van leven. Gave, jonge lichamen, kapotte longen.

Door geen scherf geraakt en toch beschadigd teruggekomen.
Het leven weer opgepakt en opgewerkt in de maatschappij – liefdevol respect!
Maar angst is een onzichtbare scherf, die je onbedoeld ook aan je kinderen doorgeeft.
Zijn we wijzer geworden als twee minuten stilte niet eens meer zeker is? Vanavond mis ik hem langer dan twee minuten en zal ik hem weer horen zeggen: ‘Twee jaar van mijn leven hebben ze van me afgenomen.’

‘Nooit meer oorlog.’
Wat broeit gaat branden.
© Han Maas op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.