Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Op z'n Brits

We vertrokken weer op assignment, deze keer naar de UK. Wat ook moest voorzien worden was het 'invoeren' van onze kanarie. Wat een bedoening! Thuis moest hij gekeurd worden door een dierenarts die vanuit het Britse consulaat aangeduid was. Zo geschiedde. 

Vermits we een hele tijd op hotel zouden verblijven, ons nieuwe huis was nog in vergevorderde aanbouw, logeerde de kanarie ondertussen bij mijn ouders. Tijdens de paasvakantie, nog steeds op hotel, reisde ik met de kinderen terug naar Vlaanderen en we verbleven een week bij mijn ouders. Een hartelijk weerzien, vooral met mijn moeder en de kanarie.

 Na die vakantieweek vertrokken de kinderen en ik terug per ferry naar Dover mét de kanarie. We gingen hem geregeld controleren op het autodek, wat eigenlijk verboden was. Hij wiegde in zijn kooitje rustig mee met de deining van de zee, op zijn hoge schommeltje. Aangekomen in Dover liep de ferry leeg en er stond al een hele rij wagens nog van een vorige ferry te wachten aan de 'nothing to declare' kant. Ik reed iedereen voorbij als enige, recht naar de 'goods to declare' office en werd onderweg smalend bekeken door de wachtende rij, denkend dat ik als vrouw in het verkeer natuurlijk de verkeerde kant gekozen had. Bij het kantoor aangekomen, stapte ik uit en twee mannen kwamen op me toe, mijn man, per trein naar Dover gereisd, en de douanier. Mijn man omhelsde me hartstochtelijk en wat te langdurig naar de zin van de anders uiterst vriendelijke en begripsvolle douanier die dan zijn keel schraapte op niet mis te verstane manier. Ik opende het portier waar hij de vogel kon keuren samen met de documenten van de dierenarts. Alles was in orde en voor we het wisten waren we op weg naar ons splinternieuwe huis, ter ontdekking en kennismaking, en dan terug naar het hotel. De verhuiswagens brachten enkele dagen later onze meubelen en spullen en eindelijk konden we intrekken in ons ondertussen perfect afgewerkte huis, dat uitkeek op open natuur. 

 De kanarie had zijn plaats in de keuken toegewezen gekregen en de volgende dag kwam een Britse dierenarts eens te meer de vogel keuren. Bleek dat het kooitje niet mocht verplaatst worden. De vogel werd een maand quarantaine opgelegd. Ik opperde bezwaar en kreeg een verplaatsingstoelating van een volle 'one yard' omwille van poetsnoodzaak. De voeding van de kanarie werd nagekeken en alles bleek in orde. Op het einde van de maand kwam dezelfde dierenarts terug op inspectie tot opheffing van de quarantaine. Enkele vragen moesten nog beantwoord worden, zo ook of de kanarie wel de enige vogel in huis was. Ik repliceerde 'except for this one'! Ik zag een pijnlijke trek op zijn gezicht verschijnen die verdween toen ik het deksel van de kookpot optilde waarin een sappige kip bezig was met garen. Een verse appelmoes met kaneel pruttelde en aardappelen begonnen te kleuren in de pan. Een kom vol sla en ander gezond lekkers stond al te wachten. Het rook heerlijk. Als er iemand vatbaar is voor humor, zal het keer op keer een Brit zijn. Hij lachte, prees de harmoniserende geuren en keek nogmaals naar de uitnodigende kip. Hij had tijd, zei hij en zijn vrouw zat trouwens in de wagen te wachten. Ik hield me van de domme en escorteerde hem vriendelijk naar buiten 'om zijn vrouw niet nog langer alleen in de wagen te laten wachten'! Absoluut geen zin om met een wildvreemde dierenarts en zijn vrouw onze prille woonstervaring en mijn kookkunst te delen. Mijn man kwam opgereden en zag het duo nog net vertrekken. Aan tafel! 

© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.