Voor schrijvers, door schrijvers
970 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

47 Hits

Publicatie op:
Opstaan en doorgaan
Ik schrik wakker. Een pijnscheut schiet van mijn rechtervoet via mijn been naar mijn billen in mijn ruggengraad. Het is onmens. Bijna wordt het weer zwart voor mijn ogen. Ik herinner het me nu. Weet ook waar ik ben. Na die laatste ruzie was ik het vakantiehuisje uitgestormd en het bos in gerend. Ik had de wanhoop, het verdriet, de machteloosheid en de woede in je ogen gelezen. Ik kon er niet mee omgaan.
De wanhoop van het mij niet kunnen bereiken. Het verdriet van jouw, nee ons verlies. De machteloosheid tegenover mijn ontroostbaarheid en de woede voor je eigen ontoereikendheid. Niets van deze emoties was tegen me gericht. Maar ik kon ze niet onder ogen komen. Kon jou mij niet laten helpen. Waarom niet?
Die ene auto.
Die ene bezopen automobilist.
Mijn dochter. Onze dochter.
Nog steeds. Na een jaar nog steeds alleen maar die beelden.
Afspraken die je had gemaakt met artsen, psychologen praatgroepen. Ik kwam ze simpelweg niet na. Familie, vrienden. Jij, zeker jij probeerde me te helpen maar ik wees iedereen af. Ik verdronk in mijn schuldgevoel. Wilde zwelgen in mijn schuldgevoel. Een schuld die ik, besef ik nu, liggend in een voor mij onbekend bos met zeer waarschijnlijk een gebroken enkel, niet had.
Ik hoor mijn dochters stem. Ze klonk zo echt, zo dichtbij, zo vreselijk volwassen. Haar laatste woorden drongen tot me door:
“Ik fiets even naar Jay. Hij zit weer in een van zijn depressies. Hij zwelgt erin. Heeft lang genoeg geduurd nu. Hij moet opstaan en doorgaan.”
 
Opstaan en doorgaan.

Ik herhaal de woorden. Ze vormden een soort mantra in mijn hoofd.
Opstaan en doorgaan.
Met haar 16 jaar had mijn dochter me gezegd wat mijn man me al een jaar lang probeerde duidelijk te maken. Opstaan en doorgaan. Wat had ik gedaan. Mijn dochter verloochend. Haar levenswijze afgewezen terwijl juist haar optimisme en doorzettingsvermogen me vroeger zo trots hadden gemaakt. Ik moest opstaan. Opstaan en doorgaan. Voor haar. Voor mijn man. Voor mezelf.
Ik zoek steun achter me. Mijn vingers voelen een stam van een boom. Mijn linkervoet trek ik naar me toe. Ik zet ermee af en duw me met behulp van mijn armen naar achteren. Ik ga hiermee door tot ik de stam van de boom in mijn rug voel. Mijn rechtervoet laat zich pijnlijk meeslepen. Het zwart komt terug, maar dit keer verzet ik me ertegen.
Opstaan en doorgaan.
De stem van mijn dochter herhaalt zich. Naast me zie ik een tak. Ik pak hem op. Kan hij me dragen? Ik moet het proberen. Ik haal mijn rechtervoet naar me toe door mijn been aan de knie op te trekken. Ik schreeuw van de pijn. Mijn linkervoet zet ik zo dicht mogelijk tegen me aan en met behulp van de boom en de tak kom ik langzaam overeind. Ik sta! Wankel. Maar ik sta. Ik leunde op de tak. Ik probeer een paar passen met de tak als kruk. Het werkt. Ik zou thuiskomen. Hoe dan ook. Dat was ik verplicht.
Voor mijn dochter.
Voor mijn man.
Voor mezelf.
 
Noot van de schrijver:Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Opstaan en doorgaan"

Heb je deze al gelezen?

  • De wonderboom: deel 1 (Kerst vervolgverhaal) (142) Edith E 21-12-2020

    Het moment waarop hij de weldadige zachte aarde weer rond zijn wortels voelde glijden behoorde tot één van zijn fijnste belevenissen. Zijn tweede levensbestemming was immers een feit geworden. Hij zat...

    Lees meer: De wonderboom: deel 1...