Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Pak me dan...als je kan...

Op het strand speelt een kind tikkertje met de aan en af rollende golven die met lange schuimvingers haar enkels proberen te grijpen. De zon aait haar gezicht en de wind stoeit met haar haren.
 
 
Beurs geslagen na een onnoemelijk verleden, uitgespuwd door het heden en door de toekomst verbannen dreef de mens op de harteloze golven die hem, na jaren onverschillig meevoeren, eindelijk beu waren en hem uitbraakten op het strand.
Waar hij bleef liggen ten prooi aan de genadeloze zon en de waanzin van de maan en waar zelfs de meeuwen geen aandacht voor hem hadden.
 
Het was nochtans goed begonnen voor de mens, in de schoot der liefde ontvangen, de toekomst had een aanminnig gelaat...
Maar wijze woorden verwittigen ons om de Goden niet jaloers te maken...
En de neergang kwam totaal, de bevreemding volkomen.
 
 
Toch, vechtend tegen zijn eigenste wezen en zijn demonen trachtte de mens zijn weg te vervolgen, hopeloos verlangend naar een ziel die tederheid in zich droeg.
Gevangene van zichzelf, zoekend maar blind zijnde, niet vindend...
Want als schepen in de nacht dwalen de mensen langs elkaar zonder zien, zonder om mekaar te geven, ieder voor zich...
 
 
Totdat het kind dat schelpen raapt op het strand en spelletjes speelt met de aanstormende golven...
"Pak me dan...als je kan"
De mens vindt
En zich niet afvraagt waarom
Maar vol vertrouwen zijn getekend gezicht bekijkt en vraagt
"Speel je niet mee?"
 
 
En hij met haar meegaat...
een voorzichtige toekomst tegemoet.
 
 
 
 
 
 
 
© Diane Thone op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.