Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

208 Hits

Publicatie op:
Piet en Harry - de afrekening

‘Piet!’ zegt de man, die geschrokken achterover in zijn stoel leunt. Dat is lang geleden. Kom je hier nog steeds?’

 

Piet zat zoals altijd op zijn strategische plek waar hij het gordijn goed in de gaten kon houden en waarvandaan hij een makkelijke doortocht met zijn rollator naar de wc had.

De plek was behaaglijk achter het schot, ’s winters bij de kachel. Op zijn leeftijd kon tocht funest zijn als er iemand binnenkwam. En waarom zou je het aangename niet met het nuttige verenigen?

Iedere dag nuttigde hij twee koffie en een jonge borrel. Vroeger twee bier, maar sinds hij slechter ging lopen is hij daarmee gestopt. Niemand sprak hij aan en niemand vroeg hem wat. En iedere dag zat hij te wachten totdat Harry het etablissement zou betreden: zijn gevoel was zijn gave. De dader komt altijd terug naar de plaats delict. Een uitzondering was de sterfdag van zijn vrouw. Dan schuifelde Piet moeizaam met zijn rollator over de kiezels van de begraafplaats. Tussen alle dolende zielen voelde hij Harry’s nog levende geest, en haalde hij het vreemde bosje rozen van het graf om er vergeet-me-nietjes voor in de plaats te leggen.

 

Het gordijn gaat open. Een lange, knappe man komt binnen en kijkt om zich heen. Zijn schoenen zijn duur en op zijn hoofd zit veel haar. Grijs, maar het is er nog. De moedervlek op zijn wang is zijn identiteitsbewijs. Piet verbergt zich achter zijn krantje en strijkt over zijn kale schedel. Hij is ook niet veranderd, want kaal blijft kaal. Regelmatig, maar uiterst behoedzaam, gluurt hij over de rand van zijn krant. De man loopt naar de plek waar de jukebox vroeger stond. Nummer 33 had hen bij elkaar gebracht: een snel nummer dat lang zou duren.

Piets handen worden warm. Hij laat zijn krant zakken en staat op. Kaarsrecht. Hij heeft zelfs niet in de gaten dat ie zonder rollator naar de man loopt.

‘Nee, deze man hoeft niets te drinken,’ zegt Piet tegen de kastelein. ‘Zijn consumptie heeft hij jaren geleden al opgehaald’ – de kastelein haalt zijn schouders op.

‘Het was mijn vrouw, Harry. Een kolerewijf, maar wel mijn kolerewijf. En ja, ik kom hier nog steeds; mijn geduld wordt vandaag beloond.’

Piet zet om zijn breedte te accentueren zijn grove knuisten ver uit elkaar op Harry’s tafeltje.

‘Piet, het is, het is…’

‘Wat is het, Harry?’

‘Zo’n tijd geleden…’

‘Ja, “geleden”… Dat klopt, Harry. Als je weer rozen op haar graf wil leggen, wacht dan even tot ik bij haar lig. Dan heb ik eindelijk weer wat met haar te delen.  

Piet haalt zijn rechterknuist van het tafeltje en brengt hem naar achteren. De opgekropte woede, zo heet als zijn magnetronmaaltijd of zo koud als zijn voeten ’s winters in bed, moet eruit. Maar de spanning is weg, zoals bij een kind dat allang weet wat zijn cadeautje is als hij het uitpakt.

Halverwege de uithaal ontvouwt Piet zijn knuist tot een vlakke hand waarmee hij Harry een korte, felle tik op zijn moedervlek geeft. De angst in Harry’s ogen geeft hem niet de voldoening waarvan hij jarenlang had gedroomd. Nooit van rust of berusting – hij doet zijn stropdas recht die niet scheef zat.

‘Au. Godverdomme, Piet. Dat doet pijn’ – Harry doet zijn bril weer op die hij niet af had hoeven doen.

‘Langdurige pijn is gevoeliger, Harry. Maar nu is het klaar – mag ik hier twee jonge klare en gelijk afrekenen?’


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Piet en Harry - de afrekening"

01.01.21
Feedback:
Een heel mooi verhaal.
Ik blijf van je verhalen genieten, Han.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig