Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Pijn van verslaving 2

Na een lange tijd van gebruik en neerslachtigheid vertroebelde mijn beeld van de werkelijkheid. Ik dacht dat mijn naasten mij nooit meer zouden accepteren als die leuke moeder, dochter of zus. Ik voelde mij uitgekotst, afgewezen, alleen. Mijn vrienden en familie stonden op een afstandje. Ik liet ze niet toe. Of zij wilden mij, uit zelfbescherming, niet meer toelaten.
Natuurlijk had ik merendeels zelf voor mijn isolement gezorgd. Alleen kon ik onbezorgd gebruiken. Geen bemoeienissen of verdrietige en zorgelijke blikken. Geen verantwoordelijkheden of sociale interacties waarbij ik mij geen houding kon geven. Ik had geen vrees meer voor een noodlottige dood, al heb ik vaak gewenst dat ik nooit ziek zou zijn geworden.
 
 
Een bericht aan mijn moeder vanuit die tijd
 
Schoenen
Iedereen loopt in z’n laatste schoenen
Hoe kan ik haar die handschoen toewerpen
als de moed haar in de schoenen zakt
Met lood in ieders schoenen wat aan te treffen
want we gaan al veel te lang over de hoge schoenen
Niet weten wanneer de schoen werkelijk wringt
of dat een wit voetje moet worden gemaskeerd
Mama, ik wil niet ook niet in jóuw schoenen staan
Ik kan jou alleen, zo af en toe, gist in de schoenen strooien.
© Louisa Weijenbergh op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
14.10.20
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Het wringt en het schuurt. Pijn door de regels. Goed geschreven
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig