Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Sociale boosheid, succes gegarandeerd

Hij was onopvallend, zo onopvallend dat de uitspraak van Kevin Spacey in American Beauty op hem van toepassing was: “It's OK, I wouldn't remember me either.” Daar moest wat aangedaan worden, als veelbelovende jongere, zonder vriendin en geen uitzicht hierop. En overigens ook zonder vrienden. Of kennissen. Zelfs zijn buren wisten niet precies wie in de portiek woonde. Vanaf de dag na zijn vijfentwintigste verjaardag ging hij het anders aanpakken, de tweede helft van zijn twintiger jaren werden zíjn jaren. 
   Hij probeerde het met vrolijkheid, hij deed elke minuut van de dag vrolijk. Dit startte goed, maar als hij vriendelijk op straat lachte, liepen mensen meer en meer van hem vandaan en in de kroeg kreeg hij de bijnaam weirdo. Ok, hij ging vooruit ten opzichte van geen bijnaam, maar iets zei hem niet in de goede richting. Vrolijk vrouwen scoren lukte in ieder geval niet.
   Verlegenheid, onderzocht hij als tweede mogelijkheid. Opvallende verlegenheid natuurlijk, niet op de achtergrond, maar in de weg staan en daarbij bleu naar de grond staren. Het werd getolereerd door de heren, en de dames maakten contact omdat ze hem ‘schattig’ vonden. Het einde van de avond echter vertrokken de beste exemplaren met de patsers en de mindere exemplaren wilden alleen naar huis. Een keer afzetten bij de voordeur, was het maximaal gehaalde rendement.
   Patserigheid geprobeerd, dit leek zijn sleutel tot succes. Tot zijn spijt paste dit niet bij zijn specifieke voorkomen: de eerste avond een bloedneus en de tweede avond een tand door zijn lip.
   Serieusheid? Dit duurde geen vijf minuten en hij werd omringd door zwarte t-shirt dragende baarden die over zwarte gaten, fantasyspellen en jaren ‘80 bands spraken. Het schoot niet op.
   Gelatenheid: zelfde effect als niets doen. Grofheid: dit keer twéé tanden door de lip. Wijsheid: te bijdehand gevonden en resulterend in dezelfde vrienden als serieusheid.

Boosheid bleef over. Dat leek hem duidelijk.
   Maar waar moest hij die boosheid toe passen met het beste resultaat? Het antwoord was even eenvoudig te geven als te vinden: De demonstratie: een vorm van geclusterde boosheid, regelmatig vindbaar in elke stad en een continubedrijf in de grote steden. Weekenden gegarandeerd succes en vaak klonterden op de populaire demonstratieplekken ook op door-de-weekse dagen een groepje boosheiders samen.

Nu kwam het erop aan om sociaal succes te hebben en een vriendin te scoren. Voorbereiding is alles: in zijn rugzak zaten twee opvouwbare whiteboards: de zijkanten van een kartonnen doos had hij beplakt met whiteboardfolie, aan de achterzijde had hij met twee touwtjes een ‘inkliksysteem’ gemaakt voor de korte stok die hij bij zich had. Geschreven met watervaste stift en afgedekt met cellofaan stond op het ene board aan de rechterzijde in groen: "NU!" en op de andere in rood "STOP!" Afhankelijk van de boosheidsrichting van de groep die hij tegenkwam zette hij met whiteboardstift daar een woord of zinnetje voor.  Het viel hem namelijk op dat mensen niet alleen ergens bozig tégen waren, geregeld waren ze ergens heel bozig vóór. 
   Er was wel een verschil, er werd bozig getegend richting mensen, politici voornamelijk en beperkingsvormen, het bozig vóór richtte zich vaak op geld, zoals hoger salaris en natuurdingen als bomen en stukken prut in verre landen. Ok, er waren uitzonderingen, bonussen van rijke mensen werden getegend en gladde politici werden wel eens gevóórd, maar dit was statistisch verwaarloosbaar. Kwam hij terecht bij een vóórclub, schreef hij het onderwerp op het board met "Nu!" Bijvoorbeeld: “Hoger salaris NU!” of “Meer bomen NU!”. Bij een tégenclub schreef hij het onderwerp op het STOP! bord: “Overlast STOP!” of “[naam van een minister] STOP!” of het woord “Discriminatie, [de specifieke vorm van de dag], STOP!”
   Soms gebruikte hij beide borden, bijvoorbeeld: “Positieve actie NU!” in zijn ene hand en “Negatieve vibes STOP!” in de andere, dat werkte prima. 
   De eerste vijf minuten van elke demonstratie besteedde hij aan het herkennen van de juiste termen en schreef zijn bord. Het half uur daarna luisterde hij aandachtig naar de argumenten. In zijn ervaring was de nieuwigheid er na een half uur af en ontstond een herhaling van standpunten als een loop in een housenummer. Daarna riep hij enthousiast. Meediscussiëren was een stap verder, een uur na aankomst bij een demonstratie had hij de toon, de woorden en de betoogtrant te pakken en boosde hij op de juiste wijze.
   Een waarlijk sociaal tijdverdrijf, en niet zelden boosde een vrouw bij hem in de buurt die bereid was het ontbijt te verzorgen en zodat hij niet de laatste trein hoefde te halen. Een hoger scoringspercentage dan in de kroeg! Sterker nog, hij ging van nul procent in zijn eerste vijfentwintig levensjaren naar drieënzestig procent in zijn eerste drie boosheidsmaanden, daar kon James Bond misschien aan tippen, maar niemand anders!

© MC H op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.