Voor schrijvers, door schrijvers
979 publicaties

Ook jouw artikel is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

186 Hits

Publicatie op:
Van Z naar A

- Ding dong, ding dong -

"Attentie dames en heren, wij maken er u op attent dat u op deze luchthaven uw bagage niet zonder toezicht mag laten staan. Houd uw bagage daarom in zichtbare afstand bij u."
Mijn bagage heb ik natuurlijk al meteen ingecheckt toen ik aankwam, dat scheelt ook een hoop gesleep.
Nu sta ik in de rij bij Security en wacht totdat ik mijn spullen op de lopende band kan leggen.
"Heeft u vloeistoffen bij u?" vraagt de Security medewerker aan de andere kant van de lopende band.
Deze vraag had ik verwacht en kan ik automatisch beantwoorden met "nee, niets."
"Loopt u dan maar door naar het poortje".
Op mijn sokken loop ik naar het metaaldetectiepoortje en als ik er doorheen ga piept het alarm.
"Mogen wij u even controleren?" vraagt een Security medewerkster die mij dichterbij wenkt.
"Natuurlijk, ik heb niks te verbergen'," probeer ik ontwapenend.
De vrouw reageert niet maar doet wat er van haar wordt verlangd: ze controleert. Haar mobiele metaaldetektor piept precies op de plek waar ik het verwacht: bij mijn nieuwe heup. Als ik uitleg dat ik een kunstheup heb, mag ik doorlopen en mijn spullen van de band pakken.

Bij de Duty Free shop aarzel ik even. Zal ik toch wat chocolade voor ma meenemen? Nee, toch maar niet. Ma snoept toch niet meer zo veel en in die twee weken dat ik bij haar ben zullen we nog genoeg snoepen, bijvoorbeeld als we gaan winkelen of lunchen met een kopje koffie met gebak.
Nog anderhalf uur te gaan en ik haat wachten. Maar reizen is vooral wachten en het hebben van geduld. Nou, dat laatste ontbreekt mij beslist!
Op mijn gemak slenter ik richting Gate. De borden met vertrek- en aankomsttijden veranderen bijna elke minuut.

- Ding dong, Ding dong -

"Attentie alstublieft, wil mevrouw Bos zich zo spoedig mogelijk naar Gate B18 begeven?" Oeps, daar moet iemand zich wel haasten om haar vlucht te halen! Gelukkig niet mijn probleem.
Voor de zekerheid controleer ik nog een keer het informatiebord waar ik net voorbijkom. Oh, mijn Gate is gewijzigd! Dit keer moet ik naar een andere hoek van het vliegveld. Dat is nog wel een eindje lopen, maar ik heb de tijd.

Als ik bij mijn nieuwe Gate aankom ga ik zitten. Met een blik op de klok zie ik dat het nog ongeveer drie kwartier duurt voor we gaan boarden. Ik haal mijn Reader uit mijn tas, zet hem aan en probeer te lezen.

- Ding dong, ding dong -

"Attentie alstublieft, voor reizigers met bestemming Amsterdam is er een Gate-wijziging: vlucht LX*** van 14.00 uur, vertrekt vanaf Gate A**"

Onrustig kijk ik op van mijn Reader en zie dat er mensen opstaan en weglopen. Dan kijk ik naar het informatiebord. Al weer een Gate verandering, Gate A15 zie ik. Ik stop mijn Reader weer in mijn tas, pak mijn spullen en volg de massa.
Eenmaal aangekomen bij Gate A15 zijn de meeste stoelen al bezet. Ik loop naar een stoel tussen twee passagiers, die zich daar met hun bagage hebben ingebouwd.
"Sorry, zou ik hier kunnen zitten?" vraag ik een van hen.
Met zichtbare tegenzin en zonder antwoord te geven pakt de man zijn rugzak van de stoel.
"Dank u wel," zeg ik vriendelijk, omdat ik een goed voorbeeld wil geven. De man mompelt iets wat ik niet versta. Als ik ga zitten knalt zijn rugzak krachtig tegen mijn been.
"Au," zeg ik wat luider dan noodzakelijk.
"Als het je niet bevalt, ga je maar ergens anders zitten." Nu sproeien mijn ogen vuur.
"Je bent wel erg beleefd hoor," geef ik terug. De man mompelt weer iets wat ik niet versta, maar ik meen toch een scheldwoord op te vangen.
Ik haal al diep adem voor een reactie, als ik zachtjes een arm op mijn hand voel tikken. Mijn buurvrouw aan de andere kant kijkt mij aan en schudt haar hoofd.
"Hij is het niet waard," zegt ze.
"Bitch" klinkt het dan duidelijk. De man staat op en loopt weg. Mijn buurvrouw en ik kijken elkaar aan en zonder woorden begrijpen we elkaar.

Verdiept in mijn Reader, merk ik nauwelijks iets van alle beweging om mij heen. Toch word ik op de een of andere manier getriggerd, want als ik opkijk zie ik dat de stoelen bij de Gate vrijwel leeg zijn. Mijn blik gaat als vanzelf naar het informatiebord. Een nieuwe Gate-wijziging en weer aan een ander eind van het vliegveld! Met nog maar een kwartier te gaan, raak ik in paniek. Snel pak ik mijn spullen en begin te lopen.

Mijn lopen wordt rennen als ik, onderweg naar de nieuwe Gate, op de klok kijk. Nog maar vijf minuten. Ik bots bijna tegen een oudere dame aan, wijk net op tijd een kind uit dat zonder te kijken voor mijn voeten loopt.
Ik raak buiten adem mijn hart klopt in mijn keel.

- Ding dong, ding dong – Nee, niet nu!

Eindelijk! Hijgend koers ik op de Gate af. Daar ben ik een van de laatste passagiers voor deze vlucht.
"Uw boarding card en paspoort alstublieft."
De toon is dwingend en ongeduldig. Mijn handtas is groot en diep. Ik wip van de ene op de andere voet voordat ik de gevraagde dokumenten kan laten zien en de deuren van het vliegtuig sluiten meteen als ik binnenstap.

"Welkom aan boord van vlucht LX 2020. Wij wensen u een prettige vlucht," klinkt het door de luidsprekers.
"Mam, ik kom er aan!" denk ik opgelucht, bijna feestelijk, als ik in mijn stoel plof en uithijg.
Zo'n vier keer per jaar vlieg ik voor een week of twee naar Nederland om mijn moeder, mijn broer en de rest van de familie te bezoeken. Een hele onderneming, maar ook wel fijn om iedereen weer te zien en te spreken. Toen mijn vader zo ziek was, ging ik vaker, maar daar wil ik nu niet aan denken.
Ik zet mijn hoortoestellen uit en probeer het omgevingslawaai te negeren, pak mijn Reader weer uit mijn tas en geef mij over aan de vlucht.

Plotseling stoot mijn buurvrouw mij aan. Als ik opkijk, zie ik dat de stewardess naast onze rij in het gangpad staat en mij vragend aankijkt. Ik maak een stopteken met mijn hand, om haar te duidelijk te maken dat ik eerst mijn hoortoestellen aan moet zetten.
"Wat wilt u drinken?" vraagt ze, zodra ik weer 'online' ben.
"Koffie graag en water"
"Koffie met suiker en melk?"
"Nee, dank u, gewoon zwart"
"Water met of zonder koolzuur?"
"Zonder graag, dank u."
Dankbaar neem ik de koffie en de middagsnack aan en zet mijn hoortoestellen opnieuw uit. De rest van de vlucht verloopt rustig en als ik voel dat we aan het dalen zijn, pak ik mijn Reader weer in.
"Tot zien," groet ik automatisch bij het verlaten van het vliegtuig en glimlach naar de vriendelijke stewardess.

Bij de bagageclaim kijk ik naar het informatiebord. Bagageband 12 voor mijn vlucht. Er staat nog geen tijd aangekondigd wanneer mijn bagage wordt verwacht. Dat wordt weer wachten.
Nadat alle bagage van drie andere vluchten op de band voorbij zijn gekomen, verlies ik mijn geduld. Ik zie dat enkele mensen naar het kantoortje van bagagebeheer lopen en ik besluit dit ook te doen.
"Wij begrijpen dat het wachten vervelend is, maar de bagage uit Zürich komt wat later" is het antwoord.
Een half uur later is alle bagage uit Zürich gelost, maar van mijn koffer geen spoor.
Opnieuw loop ik naar het kantoor van bagagebeheer om te informeren. Nee, dit was echt alle bagage uit Zürich. Ze raden mij aan, mijn koffer als vermist op te geven.

Bij de balie «Lost & Found» geef ik moe en gelaten mijn gegevens op. Ze willen een telefoonnummer waaronder ik bereikbaar ben. Als ik hen vertel dat dit weinig zin heeft, omdat ik slechthorend ben en niet telefoneer, wordt dit niet geaccepteerd.
"Zonder telefoonnummer kunnen wij uw formulier helaas niet in behandeling nemen, mevrouw."
Welkom in Nederland.

Desondanks heb ik het toch weer gered.
Zonder mijn koffer loop ik langs de douane - nee: ik heb niets aan te geven, dank u - naar het station en neem de eerste trein die me dichter bij mijn bestemming brengt.
Uitgeput van alle indrukken, inspanningen en lawaai, zak ik in mijn treinstoel. Nog een uurtje om even bij te komen en ik pak de Reader uit mijn tas.

"Dames en heren, een heel goede middag. U bevindt zich in de trein van Amsterdam-Schiphol naar Venlo. Voor reizigers met een bestemming voorbij Utrecht heb ik helaas een vervelende mededeling: deze trein zal op station Utrecht blijven staan en niet verder rijden. Reizigers met andere bestemming dienen in Utrecht over te stappen."

Van de aankondiging begrijp ik voldoende om te weten dat ik moet overstappen. Een diepe zucht ontsnapt uit mijn binnenste en ik sluit even mijn ogen.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Van Z naar A"

15.01.21
Feedback:
Ja dan vergaat de lol van het reizen je wel. Wel graag gelezen!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Renee Iseli - Smits 15.01.21
    Ja, inderdaad. Het is elke keer een uitdaging, maar gelukkig is het nooit zo erg achter elkaar ;-)
    Dank je Nicole!