Voor schrijvers, door schrijvers
964 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

258 Hits

Publicatie op:
Voorpret
De brief is zoek, maar de inhoud weet ik nog precies: morgen mogen alle kleuters verkleed naar school. Er is een afscheidsfeest. Van juf Irma. Volgens Judith, mijn zesjarige dochter, een verdrietig feest. Juf Irma blijft haar aller-allerliefste juf, al zit Judith niet meer in haar klas. Broertje Ingmar, net vijf en bij een andere kleuterjuf, zit er niet mee. Hij is alleen geïnteresseerd in wat hij aan mag.
Wanneer de kinderen op school zijn, ga ik meteen aan de slag. Tenminste … Ik denk. Ik pieker. Geen cowboypak in huis. Geen indianentooi. Een gelaarsde kat? Het verhaal vindt Ingmar geweldig. Hoe zag dat kattebeest eruit? Een sprookjesboek brengt uitkomst. Laarzen heb ik, een hoed ook, en ganzenveren genoeg bij de vijver in het park. Maar een tafelkleed of beddenlaken zou het armzalig doen als gelaarsde-kattencape. Had ik maar iets zorro-achtigs. Een clowntje dan? Daar zullen er morgen vast veel van verschijnen.
Voor zoonlief dan maar de voetbalbroek van papa gepakt. Oma’s gebreide trui met verticale banen van zijn zusje kan mooi als voetbalshirt, al is het een meidentrui.
Dan krijg ik een grandioos idee voor Judith. Ik duik in de kledingzakken op zolder. Te grote en te kleine kinderkleren, krijgertjes, afdankspul voor de kledingbak. Ik weet wat ik zoek: een slonzige, te korte, kleurrijke soepjurk. Ik vind er zowaar een paar: de ene te zomers voor november, de andere te donker; de volgende warm en fleurig genoeg, maar te nauw voor Judiths lijfje.
Over naar haar huidige garderobe. Ze heeft een felgekleurde overgooier. Mijn fantasie werkt op volle toeren. Als ik de galgen inkort, zodat de rok tot onder de oksels komt, krijgt de jurk de vereiste lengte en soeperigheid. Het heupzakje wordt dan een prima ditjes-en-datjeszakje op borsthoogte. De pioenrode maillot die ik eens bedenkelijk aannam van een moeder met grotere dochters, komt nu van pas. Er zit zelfs een keurig maaswerkje op de knie.
Na schooltijd steekt Ingmar zich glunderend in zijn voetbaltenue, compleet met papa’s sportkousen, vanboven drie keer omgeslagen. Dat de provisorische sokophouders van broekelastiek wat om zijn beentjes knellen, vindt hij helemaal niet erg, zegt-ie. Luidkeels olé-olé-olé-olééé zingend, borst vooruit, paradeert hij voor de spiegel langs.
Inmiddels staat daar … Pippi, het sterkste meisje van de wereld! Al ontbreken nog de stijf uitstaande staartjes en sproeten. Onder Judiths opgetrokken overgooier haar oranje T-shirt met lange mouwen en schots en scheef eroverheen een mouwloze knalroze van mijzelf. Aan haar linkerbeen, over de afzakkende maillot, prijkt een streepjessok.
‘Hatsjiekiedee,’ roept Pippi en laat haar spierballen zien. Uit volle borst heft ze het zo onderhand overbekende lied aan, dat al wekenlang dagelijks wordt ingestudeerd: ‘Juf Irrrma gaat ons nu vurlaahatun…’
Vast niemand zal mooier verkleed gaan, denk ik met moederlijke trots.
 
De volgende morgen is het even schrikken. Zo’n belangrijke dag en dan – verslapen!
Binnen een kwartier staat de voetballer klaar voor de aftrap en legt Pippi de laatste hand aan haar potloodsproetjes. Op damesschoenen klost ze heen en weer door de keuken met een beker inderhaast opgewarmde ontbijtpap. ‘Uffe uffenen,’ murmelt ze vochtig.
Ik ga tekeer met een kam en breng Pippi’s staartjeskapsel in model. ‘Zo. Klaar.’
Buiten verovert een herfstzonnetje het wolkeloze blauw. Een stralende dag voor feestgangers. Giebelend stappen we gedrieën op mijn fiets. Pippi moet uitkijken dat zij haar reuzenpumps niet verliest.
Op school is het feest al begonnen. De kleutergymzaal zit vol cowboys, indianen, clowns en arabieren. Geen enkele voetballer, laat staan een Pippi.
Juf Irma staat in de kring. Ze leest voor het laatst een prachtig verhaal voor. De kinderen hangen aan haar lippen.
Ingmars juf komt naar ons toe, irritatie nauwelijks verborgen achter een glimlach. ‘Wel wat laat, zeg.’ Ze trekt hem snel naar binnen en wil de deur al sluiten.
‘Judith nog,’ zeg ik.
‘Hoezo?’ bitst de juf. Dan ziet ze Pippi staan. Roodgestifte lippen krullen, waarvan elk woord me meer de grond in boort. ‘Ze moet gewoon naar haar klaslokaal. Alleen de kleuters mochten verkleed komen. Stond allemaal in de brief.’
Diep dringt het tot me door dat we hier een flater staan te slaan, mijn Pippi en ik. Ze is immers geen kleuter meer – ze zit al in groep dríe.
Ik knuffel Judiths beduusde sproetentoetje, trek haar staartjes omlaag, die meteen weer opwippen. Stilletjes druipen we af. Vanuit de gymzaal weergalmt een vol-enthousiast kleuterlied door de verlaten gang.
In de toiletruimte boen ik de sproeten weg. Met mijn vingers kam ik de staartjes uit, maak er zwierige feestvlechten van. Even een sip koppie als ik haar eigen schoenen tevoorschijn tover, meegebracht voor in het speelkwartier. ‘Anders kun je strakjes niet lekker buitenspelen.’
Algauw breekt een guitig lachje door. ‘Bijna als Pippi,’ besluit mijn grote meid.
 
Opgetogen huppelt Judith het schoolplein af, achternagesloft door een uitgetelde voetballer. Ze hadden toch feest, want juffie kwam in de klas en ze kregen allemaal lekkere dingen en ze gingen hun scheid-af-lied ook nog zingen; en ze mocht naast juf Irma in de kring zitten, en íédereen vond haar feestkleren mooi.
Ik heradem, kan zowaar weer lachen. Zoveelste mamafoutje? Jazeker, maar onze voorpret neemt niemand me af.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Voorpret"

15.12.20
Feedback schrijfkwaliteit
Leuk geschreven en herkenbaar voor een moeder van meerdere kinderen.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Een onverwachte verrassing. (310) Harry Boerkamp 18-04-2020

    ‘Dat had je toch niet hoeven doen?’ glimlachte Jona. Ze was helemaal verbaasd toen ze de cadeaus had uitgepakt.Het was zondagmorgen en we lagen nog heerlijk in bed. Het leek een mooie dag te gaan...

    Lees meer: Een onverwachte...