Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Wie mooi wil zijn...
Inzendingen: 994
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Wie mooi wil zijn...
© Ruud van Didden op .
Aantal hits: 128

Ja beste mensen, daar liep ik dan, met mijn Rituals tasje, door de binnenstad van ’s-Hertogenbosch. Ik wilde eerst Den Bosch zeggen, maar dat komt ook weer zo dorps over, en zeker als je een en ander relateert aan zo’n Rituals tasje. Zo’n tasje geeft toch meteen een upgrade van 1x modaal naar 3x modaal. Dan ben je het plebs van Kruidvat ontgroeid en zelfs Etos. Een héél apart gevoel. Nu moet u weten, ik was voor die Rituals ‘giftset’ eerst bij ‘de Bijenkorf’ gaan kijken, maar ja, daar staan die dure flesjes gewoon tussen de normale spullen en dan komt ’t, ja sorry hoor, toch anders over.

Dus toch maar even verder gelopen naar een échte Rituals winkel. Je ziet ’t ook al meteen aan de kleding van de andere mensen die daar naar binnen paraderen. In één woord: gedistingeerd. Dat zijn bijvoorbeeld sjieke dames die blijkbaar ook binnenshuis een zonnebril nodig hebben. Ik werd meteen hartelijk welkom geheten door een lieftallige jongedame, met een leeftijd waarop je nog een hele toekomst vóór je hebt, in plaats van achter je……. Zij bood mij een kopje thee aan. Jakkes, thee in een kartonnen bekertje in plaats van porselein… was dit wel ‘des’ Rituals? Tja, klein verbeterpuntje, maar het smaakte wel hoor. Uiteraard lette ik erop dat ik tijdens het nuttigen van de thee mijn pink iets omhoog liet gaan en niet te grote slokjes nam, want dat ‘heurt’ niet.

Ik maakte, met trage tred, - het woord kuiergang vind ik toch minder passend - een rondgang langs de diverse ‘werelden’ van eeuwig durende schoonheid en vond het best wel moeilijk een keuze te maken. Al snel bleef dit niet ongezien door een andere sensuele jongedame met ‘pak haar beet’ dezelfde ideale maten en leeftijd als het lokmeisje van het ontvangstcomité. Heren werken er niet of nauwelijks bij Rituals, zo heb ik het idee. Tweede verbeterpunt zou schrijver Gerard Reve, die ons helaas is ontvallen, wellicht zeggen, al begrijp ik dat deze uiterst subjectieve veroordeling aanvechtbaar is. Maar goed, het is niet onopgemerkt gebleven. Ik werd vol overgave geadviseerd. Deze meid had de cursus 'Geef gebakken lucht kleur en geur!' zondermeer succesvol doorlopen. Ik werd ondergedompeld in een wereld die niet de mijne was, maar dat zonder twijfel weldra zou worden. Opeens realiseerde ik mij ten volste dat het begrip ‘eerste levensbehoeften’ rijp was voor een herziening.

Toen ik eenmaal een bijna volstrekt willekeurige keuze had gemaakt en vroeg naar een bijpassend parfum - svp de ‘m’ niet uitspreken - werden diverse waaiers opengevouwen, waarna deze odeurwapperaars, een voor een, lichtjes besprenkeld werden met genoemde m-loze luchtjes. Het meisje wapperde dermate hevig en bevlogen dat de geboorte van een nieuw wereldwonder zich hoogstwaarschijnlijk spoedig zou openbaren. Die indruk kreeg ik tenminste. Voor mijn ogen, én neus, ontvouwde zich, vervloog zich, een waar geurentafereel. Vanaf een afstand van circa 60 centimeters werd de geritualiseerde lucht naar mij toe gewoven. Niet gewuifd, maar daadwerkelijk gewoven, een heel bijzondere ‘experience’. De jongejuffrouw keek mij met grote Bambi-ogen stilzwijgend en indringend aan. Elke keer boog ik mij lichtjes voorover om een snuifje te nemen om vervolgens zeer overtuigend en licht knikkend met mijn hoofd de woorden 'Ja... lekker..." uit te spreken. Ik voelde - intuïtie liegt nooit - dat ik deze winkel, nee, ‘Store’, nu niet meer kon verlaten zonder deze meid mijn jawoord te geven. “Ja, doe deze maar…”

Even later stond ik met diverse producten, deel uitmakend van één unieke wellness family, bij de kassa en werd ik geconfronteerd met, laat ik zeggen, een derde verbeterpuntje voor Rituals. Wat was het geval? De begeerlijke deerne die mij geholpen had, plaatste mijn spulletjes resoluut naast de kassa, wenste mij nog een fijne dag toe en begaf zich daarna zeer abrupt, alsof ik niet langer meer bestond, met lichtvoetige tred terug naar de wuifruimte, op zoek naar nieuwe klandizie. De dame die mij nu was toebedeeld, gepositioneerd bij de kassa – dit was blijkbaar de enige plek in de winkel waar dit was toegestaan - was iets ouder, en haar gezicht gaf, zij het niet overdreven, doch in enigerlei mate, blijk van een gebrek aan Rituals producten in haar jonge jaren. Die waren er destijdsch nog niet, want toen was geluk nog heel gewoon. Deze dame legde in elk geval meer gewicht in de schaal, ook wel senioriteit genoemd. Zij rekende kordaat met mij af, vergat om te vragen of ik interesse had in een klantenkaart en frotte met enige angst haar opgeplakte nagels te beschadigen, mijn aankopen in het iets te kleine Rituals tasje. In een mum van tijd stond ik weer buiten…. teruggeworpen in de gewone wereld.

Omdat ik helemaal alleen was, - Ari was namelijk naar de kapper voor zijn nieuwe look – slenterde ik voort. Eenzaam op zoek naar antwoorden op vragen die ik mijzelf nog niet gesteld had. In een etalage van een boutique, zeg maar een kledingwinkel, zag ik een paspop met een mooie, witte trui met een V-hals. Er stond ‘sale’ op het raam. Dus snel naar binnen, want u weet het: op = op. De winkel was totaal verlaten. Alleen achter de verkoopbalie stond een jonge meid , geselecteerd aan de hand van toetsingscriteria die ook bij Rituals zorgvuldig overeind gehouden worden. Ze heette mij niet welkom of zo, maar goed, meestal kijk ik nogal nors, dus dat kon ik wel enigszins begrijpen. Ach ja, ik kwam toch ook niet voor haar, maar voor die trui. Na enig zoekwerk vond ik de rek waarin diverse exemplaren hingen van het begerenswaardige waarnaar ik op zoek was. XL, XL, M, XL, M. Nog eentje te gaan….. Verdorie, geen Elletje. Toen ik nog een Rituals leeftijd had, was een Emmetje voldoende, maar ik heb het idee, sinds de opwarming van onze aarde, dat ook stoffen steeds sneller krimpen. Net zoals witte wijn sneller verdampt, volgens Ari.

Enfin, ik liep terug naar de etalage om te kijken of die paspop toevallig wél een Elletje droeg. En jawel hoor, zonder mijn leesbril te hoeven opzetten – zo gênant, toch? – ontwaarde ik de letter ‘L’ op het prijskaartje. Intens blij begaf ik mij naar het meisje achter de kassa, dat nog steeds in een soort trance verkeerde, nauwelijks in staat om haar cliëntèle te woord te staan. Of was het misschien toch de botox die hier debet aan was? Op haar rechterborst, op haar jurk bedoel ik, was een gouden badge zichtbaar, met daarop in zwarte letters haar naam: Famke. Ze leek sprekend op mijn nicht, Louise, die ik zo af en toe spreek, al is zij niet zo'n prater. Na ja, met een zo opgewekt mogelijke expressie in mijn ‘Rituals plus plus’ gezicht vroeg ik of wellicht die mooie, witte trui, met V-hals en bruine opzetstukjes, niet achter, maar óp de ellebogen, uit de etalage, van die paspop afgehaald kon worden, omdat ik immers beschik over een Elletjespostuur. Zucht, ja, ik word soms moe van mezelf. Ze keek mij geforceerd vriendelijk aan en zei na een korte stilte, die toch pijnlijk lang duurde, dat dit wel héééél erg moeilijk was. Einde verhaal.

Geen nieuwe trui op Oudjaarsavond… Totaal lamgeslagen door dit antwoord was ik, zo concludeerde ik twee minuten later, niet assertief genoeg geweest om als reactie te geven dat ‘moeilijk’ niet automatisch ‘onmogelijk’ betekent. Maar ja, het Rituals gehalte van deze ‘muts’ was gewoon te laag. Dan maar géén trui. Als die opwarming van de aarde zo doorgaat hebben we sowieso geen truien meer nodig. En je ziet er alleen maar nóg dikker uit… Dan liever een sjiek hemd, uiteraard getailleerd, want als het lichaam deze vorm niet meer heeft, dán maar de kleding. Lichtelijk geïrriteerd en hevig teleurgesteld verliet ik, gelukkig in het gezelschap van mijn inmiddels onafscheidelijke Rituals tasje, de winkel.

Op de terugweg naar huis kwam ik langs een ja, hoe heet zoiets, een kraampje waar je loempia’s kunt kopen. Heerlijk, die lucht alleen al... Ik had trek en, zuinig als ik ben, ga ik dan niet effe een terrasje pikken voor een kop muntthee – dan kun je laten zien dat je geen gewoon water drinkt, maar water met blaadjes - en een broodje voor samen minimaal 8,95 euro. Zo ben ik niet opgevoed, dat kán ik gewoon niet. Ik zette mijn Rituals tasje uiterst voorzichtig op de grond, keek de jongen van de ‘Loempia Store’, best wel een haantje zo had ik het idee, vriendelijk aan en zei: “Graag een kip loempia”. Blijkbaar klonk dit als: “Graaaaaag un kip loempiaaaa” want die jongen van de loempiakraam vroeg meteen waar ik vandaan kwam. “Uit Limburriggg”, antwoordde ik enigszins overdreven. Ik was immers toch al door de mand gevallen en in zo’n situatie kun je maar beter het spel meespelen. En zo ontspon zich een hartelijke conversatie. Ongedwongen, gezellig en heerlijk normaal. De loempia smaakte prima en met een voldaan gevoel schreed ik huiswaarts, de matzwarte koordjes van het parelwitte Rituals tasje ietwat snijdend in mijn rechterhand… maar ja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, toch?

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Wie mooi wil zijn..."

Geschreven door Ruud van Didden . Geplaatst in Kort verhaal.
30.12.20
Feedback:
Erg leuk verhaal.
Ook ik heb het met plezier gelezen.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !