Voor schrijvers, door schrijvers
15 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Proefstuk

Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien.
Dat is nu mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen wat gezien kan worden als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen.
Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback. Feedback is een reactie geven (geen advies) op dat wat je gelezen hebt. Het is aan de schrijver om die reactie te vertalen naar een actie.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

111 Hits

Publicatie op:
Coronakerst

Jos en Marie twijfelden lang. Zouden ze toch naar de vader van Jos gaan? Zijn moeder was kortgeleden aan de gevolgen van corona overleden en zijn vader zat dus in zijn eentje in het appartement van het bejaardenhuis. Daarbij, zou de oude – bijna antieke – Corolla de rit van het grensstadje naar Alkmaar wel aankunnen? Het openbaar vervoer vonden Jos en Marie, met Marie op alle dagen lopend, niet echt een betrouwbaar alternatief. Na lang wikken en wegen besloten ze toch te gaan. De overheid had trouwens aangegeven dat twee personen op bezoek best mocht.

Het was erg stil op de weg. Niet helemaal uitgestorven, maar het kwam aardig in de buurt. Licht trillend van de vochtige kilte stonden Jos en Marie in de berm te wachten op de pechhulp. Ze zagen de avondnevel zich vermengen met de rookwolken die onder de motorkap van hun Corolla vandaan kwamen. Ze waren opgelucht toen er een geelblauwe sleepauto stopte. De man die uitstapte, met het onvermijdelijke mondkapje voor, ging snel aan de slag. Na een aantal minuten keek hij hun hoofdschuddend aan.

“Deze auto is niet meer te redden. Gelukkig is hier vlakbij een dorp met een garage. Niet dat die nu nog open zal zijn, op kerstavond. Jullie kunnen dan vandaar wat ander vervoer regelen.”

Terwijl Marie zuchtend haar handen op haar dikke buik legde, pakte Jos zijn mobiel.

“Ik bel mijn vader wel dat hij niet op hoeft te blijven. We overnachten in het dorp en reizen morgen verder.”

Het dorp was écht uitgestorven. Een late wandelaar met een klein hondje achter zich aansleurend was het enige wat te zien was. Naast de overvloedige kerstversiering in de tuinen, gevels en de twee winkels, die de straat met helder licht beschenen, natuurlijk. De sleepauto was snel weggereden na het lossen van de ‘overleden’ auto  met zijn beide inzittenden. Met enige twijfel liepen Jos en Marie naar het statige huis met een groot bord in de tuin, waarop stond dat het een bed & breakfast was. Ondanks de brandende kerstverlichting in de tuin waren de ramen van het huis zelf donker. Jos belde aan. Geen reactie. Na nog twee keer bellen en evenzoveel keer bonzen op de deur, volgde geen enkele respons. Langzaam sjokte het stelletje door het dorp. Van tijd tot tijd belden of klopten ze aan bij mensen om te vragen of zij daar konden overnachten. Steeds was het een vriendelijk maar gemeend “Nee.” Tenslotte, toen ze het nog een laatste keer probeerden aan de rand van het dorp, zei de oude man die opendeed: “Het is niet veel, maar er staat achter in de tuin een huisje. Ik kan er wel een straalkacheltje neerzetten en wat dekens.” Jos en Marie waren tegen die tijd allang blij dat ze ergens tot rust konden komen, dat ze het ontbreken van sanitair voor lief namen.

Terwijl Jos en Marie zich installeerden en nipten van de thee, die de vrouw des huizes had klaargemaakt, kakelden de kippen in de ren naast het gammele tuinhuisje zachtjes. Ze waren allebei zo moe, dat ze niet merkten dat vlak boven hun hoofd enkele vuurpijlen de hemel bont kleurden. Dit werd op de doorgaande weg langs het dorp opgemerkt door drie vrachtwagenchauffeurs. Ze waren de weg kwijtgeraakt omdat hun eigen navigatie met verouderde Oost-Europese programma’s niet waren berekend op de  westerse digitale snelweg. Via portofoons spraken ze af dat ze in ieder geval bij de plek van het vuurwerk zouden overnachten.

De familie De Vries, met vader, moeder en hun vier met de bijbel welopgevoede kinderen, hadden digitaal met de dominee overlegd. Zo hadden ze besloten om de kerstgedachte via het zingen van liedjes per huis te verspreiden. De kerkdiensten gingen niet door en op deze manier werd toch de sfeer – en het evangelie –verspreid. Zo kwam het dat zij aan de andere kant van het dorp het oplichtende vuurwerk zagen. Met een geïrriteerde blik keek de vader omhoog.

“Dit zou niet mogen, moeder! Zeker niet op deze heilige avond!”, zei hij streng. Moeder keek hem bewonderend aan door haar Nana Mouskouri-bril. Vader pakte vastberaden zijn mobiel en toetste het nummer van de politie in. Na enkele zinnen gewisseld te hebben, stopte hij het apparaat weg en vervolgde tegen zijn gezin: “Zo, de juiste instantie is gewaarschuwd. Laat dit een wijze les zijn voor jullie, kinderen.” En hierbij schudde hij waarschuwend een vinger.

De oude man kreeg het nog druk. Hij had net het theeservies uit het tuinhuisje gehaald en wilde weer gaan zitten, toen de bel opnieuw die avond ging. Met een zucht slofte hij naar de deur. Al snel begreep hij dat hij met zijn Nederlands niet uit de voeten kon bij deze drie truckers. Hij wenkte ze hem te volgen en liep buitenom naar de achtertuin. Daar wees hij naar het tuinhuisje, waarvan de deur net openging. Tot zijn verbazing zag het oude mannetje de man naar buiten komen: “Ik ben vader!”

De truckers liepen zachtjes naar voren en gluurden naar binnen. Toen, als door een slang gebeten, holden ze terug om even later terug te komen met armen vol spulletjes, die ze bij de deur van het tuinhuisje neerlegden.

Op de achtergrond klonk een sirene tot die plots werd overstemd door een knal. Een nieuwe vuurpijl lichtte de hemel op. En alsof het allemaal was afgesproken, liepen twee agenten en het gezin, nog steeds uit volle borst kerstliedjes zingend, tegelijk de achtertuin in. De kippen vonden dat het juiste moment om ook een duit in het zakje te doen en begonnen luid te kakelen. De honden in de buurt waren hierover zo ontstemd, dat ook zij aansloegen.

Toen deze hele kakofonie was uitgestorven en het iedereen duidelijk was wat er was gebeurd, werd het, net als al die lange jaren geleden, een onvergetelijke kerst.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Coronakerst"

21.12.20
Feedback schrijfkwaliteit
Aardig idee. Leuk om te lezen. Beetje meegekeken bij Kroamschudden in Mariaparochie? Verhaal had m.i. wat beter uitgewerkt kunnen worden.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Hotel Edelweiss **** (213) Roel Slabbinck 11-11-2020

    Leestijd: 15 min.    woensdag 18 januari     Zijn ogen wennen stilaan aan de flauwe, groenige schijn. Vormen beginnen zich af te tekenen in het duister. Alles is anders. Schots en scheef. Hij ligt op een...

    Lees meer: Hotel Edelweiss ****