1 post
  • images/deelname/proefstuk.jpg
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
    23 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

De monsters van Dintelhorst

Publicatie op: 29-08-21

'Ik ontvang graag feedback'

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

De monsters van Dintelhorst

73 Hits.
DE MONSTERS VAN DINTELHORST
 
 
De oude mevrouw Ligthart wilde die ochtend net als altijd de koffie inschenken toen ze de auto zag aankomen. Zo snel als haar gezondheid en omvang het toeliet liep ze naar het raam en tuurde naar buiten. Ze hield haar hand boven haar ogen om ze af te schermen voor de opgaande zon. Tussen de gaten in de struiken door zag ze de auto stoppen. Een jonge vrouw met een map in haar hand stapte uit en liep druk gebarend naar de villa, gevolgd door een man en vrouw van onbestemde leeftijd. De man liep met grote passen achter de vrouw met de map aan die inmiddels al bij de voordeur was. De vrouw had beduidend minder haast. Ze keek op haar gemak om zich heen en bij de oude mevrouw Ligthart liep er ondanks de warmte een koude rilling over de rug.
'Kom eens kijken, Adriaan. Het lijkt wel alsof er kopers zijn voor de villa van Kohlmann.'
Haar man kwam een beetje boos omhoog uit zijn stoel. Hij was een man van vaste tijden en als hij geen koffie had om tien uur werd hij altijd een beetje knorrig. 'Wat is er aan de hand, vrouw.'
'Kijk.'
Adriaan zag geen steek zonder bril dus liep hij terug naar zijn stoel, zette hem op zijn neus en haastte zich terug naar zijn eega. Hij was nog net op tijd om de vrouw naar de deur te zien lopen die nog steeds openstond. Net op het moment dat ze naar binnen zou gaan draaide ze zich op de drempel om en keek mijnheer en mevrouw Ligthart recht in de ogen Mevrouw deinsde geschrokken achteruit. Er was oogcontact met de vrouw. Toeval of niet. Er zat zeker twintig meter tussen de huizen en de struiken stonden er ook nog tussen. Het leek alsof ze wist dat hun aankomst niet onopgemerkt was gebleven.
De oude Adriaan floot tussen zijn tanden. 'Nou, daar zou ik wel een beschuitje mee willen eten. Wat een...'
Mevrouw Ligthart keek de man waar ze al meer dan veertig jaar gelukkig mee was getrouwd verbijsterd aan en sloeg een hand voor haar mond.
‘Adriaan Ligthart. Wat zeg jij nu...zulke dingen heb je tegen mij nog nooit gezegd. '
Adriaan haalde zijn schouders op.'Ik kon er niets aan doen. Het flapte er gewoon zo uit. Kom, dan gaan we koffie drinken.'
Hij draaide zich om, giechelde even binnensmonds over zijn opmerking en liep terug naar de kamer. Mevrouw Ligthart zocht steun aan de rand van het aanrecht en had even geen aandacht meer voor de koffie. Opeens wist ze zeker wat haar oude lijf voelde , een gevoel van naderend onheil...
 
'Dit is de huiskamer,'zei Janneke, de makelaar, en maakte een wijds gebaar met haar hand,' veertig vierkante meter met vloerverwarming en een prachtig uitzicht op de landelijke omgeving.
‘Uw buren wonen ongeveer twintig meter verderop. Hun grond loopt evenwijdig met die van u maar er is een duidelijke erfgrens.'
Ze lachte even onzeker naar de twee mensen die beleefd om zich heen keken. Even bekroop haar het gevoel dat de twee hun keuze al hadden gemaakt, terwijl ze nog maar net binnen waren.
'Boven vinden we drie grote slaapkamers, een hobbykamer of studeer ruimte.'
Opeens scheen het tot ze door te dringen dat er een reactie werd verwacht.'Oh ja,' haastte de man zich te zeggen,'dat is precies wat we zoeken. Mijn vrouw is..eh..heeft een schoonheidssalon. Dus dat komt goed uit.'
Er gleed een snelle glimlach over haar knappe gezicht en speels tikte ze met haar vinger tegen zijn kin. Toen draaide ze zich naar Janneke en schonk haar een oogverblindende glimlach.
'We hebben lang gezocht naar een huis als dit.'
Janneke merkte op dat ze een verleidelijke hese stem had. Ze was langer dan Janneke zelf die toch niet klein van stuk was. Kort blond haar omlijstte een knap gezicht waarin alle elementen zoals ogen ,neus en lippen precies op hun plek zaten. Haar lichaam was slank en goed geproportioneerd maar niet overdreven.
Haar man ook. Hij was knap en had een robuuste uitstraling en een krachtige kin. Janneke was niet echt een kledingexpert maar zag wel dat hij dure merkkleding droeg. Ze liepen met Janneke mee naar boven maar halverwege zei de vrouw.'Och, weet u. Die kamers boven geloven we wel. We willen u iets anders vragen.'
'Maar natuurlijk,'zei Janneke glimlachend,'vraag maar wat u wilt.'
'Is er ook een kelder. Mijn man is uitvoerder en bouw aannemer en wil nog wel eens klussen.
En u begrijpt dat wij onze buren niet tot last willen zijn.'
De onverwachte vraag overviel Janneke een beetje. Ze wilde nog zeggen dat er weinig sprake was van overlast als de dichtstbijzijnde buren twintig meter verderop woonden en je in de
kelder bezig was. Maar ze was er ondertussen al achter gekomen dat deze klanten anders
waren dan de gemiddelde huizenzoekers die ze over de vloer kreeg. Ze sloeg haar map open en slaakte een gilletje toen de losse papieren uit de map in een waaier op de grond vielen Haar
gezicht werd rood van schaamte en verontschuldigingen stamelend bukte ze zich om alles bij elkaar te zoeken. Die ochtend had ze een strak gesneden mantelpakje uitgezocht voor deze bezichtiging die ruimte liet voor haar borsten. Tot haar grote ontsteltenis merkte ze toen ze even omhoog keek dat er een sensueel glimlachje over de lippen van de vrouw gleed. Haastig stond ze weer op met de papieren van de kelder bovenop de map.
'Er is zeker een kelder,'stamelde ze terwijl ze weer in haar rol als makelaar probeerde te komen.
'Die loopt over bijna de hele oppervlakte van het huis. Ik moet wel zeggen dat de vorige eigenaars er niet veel aan gedaan hebben.'
Ze ging ze voor naar de gang en opende daar een deur.'Gaat uw gang. Hier boven vindt u een lichtknop.'
De man glipte langs haar heen en drukte in het voorbijgaan op de knop. Ze stommelden de betonnen trap af. Acht tl buizen flikkerden een paar seconden en zette toen de gigantische ruimte in een zee van licht. Tot haar stomme verbazing maakten de man en de vrouw een rondedansje van vreugde.'Dit is wat we zochten. Eindelijk.'
Ze namen elkaar in de armen en hun lippen vonden elkaar in een hartstochtelijke kus.
Janneke stond er een beetje verloren bij.' Ik neem aan dat dit voldoet aan uw verwachtingen.'
Het was geen vraag maar eerder een constatering.
De man keek goedkeurend om zich heen en leek in gedachten al met de aanpassingen bezig.
Mevrouw stak Janneke de hand toe en schudde die krachtig.'We nemen het.'
'Dan zal ik op kantoor de papieren in orde gaan maken,'zei Janneke. Ze sprak in het luchtledige. Het stel liep arm in arm door de kelder heen terwijl ze druk in gesprek waren. Janneke moest haar tranen verdringen. Het leek alsof haar hand in een bankschroef had gezeten. Pas toen ze weer in de auto zat en de motor startte schoot haar te binnen wat haar het meest had verbaasd. Ze hadden niet naar de koopprijs gevraagd.
 
De komst van de nieuwe inwoners zorgde voor de nodige beroering. Dintelhorst was een kleine gemeente onder de rook van Den Haag en telde slechts zevenduizendeenhonderd inwoners. Iedereen kende elkaar en op het grote dorpsplein was het het gesprek van de dag. Vorige week waren verhuiswagens af en aan gereden en waren bouwvakkers de hele week aan het werk geweest. Wat iedereen verbaasde was dat niemand van die werklui de supermarkt bezocht die Dintelhorst rijk was. Bij het begin van de invasie had Bertus Wijnands, eigenaar van de plaatselijke buurtsuper zich glimlachend in de handen gewreven.
Maar nu was zijn humeur zo'n beetje naar het nulpunt gezakt. Net als dat van Titus
Dendermonde die de snackbar runde. Hij had ruim ingekocht om aan de verwachte vraag te
kunnen voldoen en hij had zelfs extra vriezer ruimte ingekocht. Nu bleek dat het allemaal voor niets was zat hij met de handen in het haar. Ze zaten tussen de oudjes op de houten bankjes rondom het fontein dat de gemeente Dintelhorst rijk was.
'Ik heb gehoord dat die vrouw een schoonheidssalon begint,'zei een van de dames op een toon alsof ze wetenschappelijke informatie verstrekte. De anderen knikten instemmend.'Ik heb ook zoiets gehoord. En ik heb ook gehoord dat ze de villa bijna contant hebben betaald.'
Dat veroorzaakte een schokgolf onder het groepje.'Dat kan niet,'riep Titus uit,'niemand heeft zoveel geld.'
'Ik heb het gehoord van de makelaar zelf. Mijn buurjongen werkt bij haar op kantoor en hij heeft het me zelf verteld,'zei ze op besliste toon. En omdat niemand daar iets tegenin kon brengen was dat het einde van de korte discussie.
'Toch blijft het raar. Ik bedoel, die mensen moeten toch ook eten.'bromde Titus. Waarmee hij het gesprek weer op het eten bracht.
'Misschien nemen ze hun eigen eten mee,'opperde Wijnands schouder ophalend. Hij had zich al neergelegd bij het onvermijdelijke.
Na een korte stilte waarin iedereen bezig was met zijn eigen overpeinzingen opende een van de dames weer het gesprek.
'Hij schijnt iets in de bouw te doen of zo.'
Ze trok een zakdoekje uit haar zak en snoot omstandig haar neus terwijl de anderen wachtte tot ze zouden horen hoe ze aan die wijsheid kwam.
'Dat heb ik van mijn man,'zei ze op een zelfvoldane toon. Opeens boog ze zich vertrouwelijk naar de anderen toe,
'En weet je wat ik ook heb gehoord,'fluisterde ze op een samenzweerderige toon.'Toen Adriaan die vrouw zag..je weet wel..Adriaan Ligthart,had hij tegen zijn vrouw gezegd , daar wil ik wel het bed mee induiken.'
Het hele groepje sloeg de handen voor de mond in algemene ontsteltenis.'Nee,dat geloof ik niet.'
'Het is echt waar. Anneke heeft het me zelf verteld.'
Op dat moment verscheen de loco burgemeester Elco Verhoeff in het blikveld van het groepje. Verhoeff was een grote man met dikke vlezige lippen, grote handen en een groot
hoofd met een dikke bos rossig haar. Hij had kleine ogen in een dik gezicht en zijn buik had
de neiging tot uitdijen. Het groepje schoof uit elkaar om ruimte te maken en Verhoeff maakte daar dankbaar gebruik van. Hij schraapte even zijn keel. Voor een grote man had hij een zachte stem.
'Zoals jullie allemaal weten is Dintelhorst verheugd met de komst van twee nieuwe inwoners.'
Hij ging niet in op het gemompel van Wijnands en Dendermonde.'Daarom wil ik voorstellen in de gemeente raad dat we een feestavond organiseren om ze van harte welkom te heten in onze kleine maar heel gezellige en warme gemeente. '
Hij sloeg zijn handen op zijn knieën en keek om zich heen.'Wat vinden jullie daarvan.'
Er viel een korte stilte die door Dendermonde werd verbroken.'Als ik dan de catering kan doen.'
Wijnands boog zich naar Verhoeff en knipoogde.'En als ik kan zorgen voor de rest, zijn wij voor.'
Een tevreden glimlach gleed over het gezicht van Verhoeff .'Mooi. Dan alleen nog de gemeenteraad overtuigen.'
 
Een groepje 8steklassers had de fietsen tegen het schoolhek geplaatst en zaten in het gras met boven hun hoofd een waterig zonnetje dat beloften inhield voor het naderende voorjaar. Chris, de oudste van hen klopte een sigaret uit een doosje , stak die aan en inhaleerde genietend . Hij grijnsde naar zijn vriendin Marjanne en zei plagend.' Ik heb gehoord dat de nieuwe buurvrouw een ongelooflijk stuk is.'
Chris had het geluk dat hij vanuit het huis van zijn ouders een mooi uitzicht had op de villa van wijlen Kohlmann. Het enige wat het uitzicht enigszins belemmerde was de dichte rij hoge coniferen maar Chris had al uitgedokterd hoe hij die hindernis kon omzeilen.
'Zak er maar in,'was het commentaar van Marjanne.'Ik moet er trouwens vandoor want morgen moet ik naar de introductie dag van de havo.'
Harm moest proesten van het lachen.'Mijn opa zei tegen mijn oma dat ie wel een wip wilde maken met de buurvrouw.'
Iris schudde haar hoofd. 'Ouwe mannen praat. Waarschijnlijk kan hij hem niet eens meer overeind krijgen.'
Marjanne pakte haar tas van de grond en boog zich naar Chris voor een kus. Haar grote
borsten wipten bijna uit haar shirt. Een van de redenen waarom Chris zo gek op haar was. Ze kusten elkaar en lieten het commentaar van de anderen over zich heen gaan. Ze pakte haar
fiets, sprong erop en zwaaide nog even. Toen was ze vertrokken. Chris keek haar na en vroeg
zich af wat ze er van zou vinden als hij een nummertje met de buurvrouw maakte. Hij hoorde nog net wat Wijnand zei.'...iedereen vind het raar.'
'Wat is raar?
Chris drukte zijn peuk uit op de grond en mikte het ding in de struiken. 'Dat die nieuwe mensen de deur niet uitkomen. Ze zijn hier nu al meer dan een tien dagen en niemand heeft ze nog gezien.'
Hij liet een hoog zenuwachtig lachje horen.'Ik bedoel maar.'
Chris fronste zijn wenkbrauwen. Op dat ogenblik trokken dikke grijze wolken de hemel dicht en een kille windvlaag streek over het groepje. Hij keek op zijn horloge en zag dat het al vier uur was. Tijd om op te stappen. Hij was nog iets van plan voordat zijn ouders thuis kwamen.
'Tot morgen, jongens.'
Ineens leek iedereen het nog ergens druk mee te hebben. Binnen twee minuten herinnerde alleen nog het platgetrapte gras aan de aanwezigheid van het groepje scholieren.
 
Toch wel een beetje zenuwachtig plaatste Chris de ladder tegen de grote eikenboom in de tuin, deed een aantal stappen achteruit en keek naar de dikke takken en het hoge gebladerte. Over zijn schouder droeg hij de Nikon camera van zijn vader met de super telelens. Als het goed was hoefde hij nu maar een paar meter in de boom te klimmen om over de coniferen heen in de tuin van de nieuwe buren te kijken. De afstand tussen de twee huizen bedroeg ongeveer veertig meter wat voor de telelens geen enkel probleem was. Met een beetje geluk kon hij misschien een paar pikante kiekjes maken. Zijn mond voelde droog aan net als zijn hele keelholte toen hij de ladder op klom. Halverwege bleef hij stilstaan en keek om zich heen. Opeens realiseerde hij zich dat het doodstil was. Geen enkel geluid drong tot hem door. Hij keek naar beneden en voor zijn gevoel was hij nu al hoog. Een klein stemmetje van binnen waarschuwde hem maar Chris verdrong het. Verdomme..het stelde niets voor. Hij was vroeger vaker in de boom geklommen. Voorzichtig stapte hij van de ladder af op een dikke tak en trok zich op. Even bleef de camera haken achter een tak. Met een vloek op zijn lippen trok Chris de camera los. Zijn voeten vonden steun op een hogere dikke tak en langzaam trok hij zich omhoog. Toen hij uiteindelijk op een stevige tak zat was zijn rug drijfnat en gutste
het zweet van zijn voorhoofd. Tevreden keek hij om zich heen. Als hij de bladeren opzij streek met zijn handen kon hij de lens laten rusten op een dwars tak en de camera bedrijfsklaar maken. Hij schoof een paar centimeter naar voren en vermeed angstvallig omlaag te kijken.
Zijn hart maakte een sprongetje toen hij de villa zag alsof hij er voor stond. Verdomd..wat een steen goeie lens. Langzaam draaide hij de camera van links naar rechts.
Een bedorven bladerenlucht drong in zijn neus. Koortsachtig draaide hij de camera. Waar was iedereen. Toen slikte hij van opwinding. Daar was ze. Ze stond op het punt door de openslaande tuindeuren heen naar buiten te gaan. Ze liep naar een grote tuinstoel en ongegeneerd liet ze de jurk van zich af glijden. Tot zijn verbijstering was ze poedelnaakt onder het stukje stof. Hij was te verbaasd om af te drukken. Het was niet koud buiten maar om er nu zo bij te lopen. Gefascineerd staarde hij naar haar volmaakte rondingen. Toen voelde hij tot zijn afschuw een stroompje warme plas tussen zijn benen door lopen. Hij werd opeens bevangen door een gruwelijke angst die hem van top tot teen verlamde. Ze had haar hoofd gedraaid en keek hem recht in de lens aan. Chris liet de camera zakken. Dit was niet mogelijk. In een flash back herinnerde hij zich verjaardagsfeestjes van vroeger om de boom heen. Er hingen vlaggetjes en slingers in de boom en hij mocht de kaarsjes op de taart uitblazen. De hele familie zat er op stoeltjes omheen en klapte in de handen. Toen stortte hij zes meter omlaag en raakte met een misselijk makende klap de grond. De camera en de telelens vielen naast hem neer en braken in stukken. Zijn hoofd kraakte van de pijn en hij kon zijn rug niet bewegen. Hij voelde zijn maag zich omdraaien en braaksel welde op uit zijn keel. Instinctief draaide hij zich op zijn zij om niet te stikken. Stinkende overblijfselen van zijn maaltijd besmeurden zijn kleding. En toen kwam het ergste.
Hij voelde haar aanwezigheid maar was niet in staat ook maar iets te bewegen. Ze tilde hem zonder moeite op totdat hun ogen op gelijke hoogte waren. 'Jij en ik,'zei ze,'gaan heel veel pret maken.'
Toen verloor Chris door de hevige pijn het bewustzijn en hoefde gelukkig niet mee te maken dat ze hem door de struiken heen meesleepte naar de villa.
 
Verhoeff voelde zich gesterkt door de vier bakken koffie die hij naar binnen had gegoten. Hij was geen domme man en ook hij had de verhalen gehoord over de mysterieuze bewoners van de villa. Maar in tegenstelling tot de meeste mensen die het er bij lieten zitten wilde hij weten wat er precies achter stak. En dan leek de uitnodiging voor een feestje een goede kans om er achter te komen wat voor vlees ze in de kuip hadden.
Hij krabde nerveus aan zijn neus toen hij het rechte pad opliep en de deur al open zag gaan voordat hij zelfs maar in de buurt was. Dat kon twee dingen betekenen. Op een af andere manier hadden ze hem al aan zien komen of ze stonden zelf op het punt om weg te gaan.
In de deuropening stond de man met zijn armen over elkaar tegen de post geleund. Hij droeg een eenvoudige witte blouse, een spijkerbroek en een denim jasje er over heen. Zijn voeten waren in een paar leren loafers gestoken. Verhoeff kwam met uitgestoken hand op hem af gelopen maar toen de man zijn hand niet uitstak en evenmin aanstalten maakte om opzij te gaan stopte hij met een rood hoofd de hand verward in zijn zak. 'Mijnheer Verhoeff, wat verschaft ons de reden van uw bezoek.'
Hij deed geen moeite de ergernis in zijn stem te verbergen.
'Ik..eh..ben Verhoeff ,de loco burgemeester van eh..Dintelhorst ,'stotterde hij ,'van de gemeente Dintelhorst.'
Hij vervloekte zichzelf. Hier stond hij te stotteren als een of andere schooljongen terwijl hij de op een na hoogste ambtenaar van de gemeente was. Hij trok zijn jasje recht en schraapte zijn
keel. Op dit moment leek het alsof hij jaren verwijderd was van zijn doel. 'Ik vroeg me af of ik even bij u binnen mag komen om een aantal zaken door te spreken die verband houden met uw...eh...vestiging in de mooie gemeente Dintelhorst.'
Verhoeff zat met trillende vingers aan de knopen van zijn jasje te wriemelen. 'We ..ik.. het leek de gemeenteraad een goed idee om een feest te organiseren voor u en uw vrouw.'
'Waarom zegt u dat niet gelijk,'riep de man uit,'komt u binnen.'
Hij draaide zich om en liep naar binnen , gevolgd door Verhoeff die er nu helemaal niets meer van snapte. 'Mijn naam is trouwens Michael.'
Hij maakte een uitnodigend gebaar naar een grote zitbank in de huiskamer.'Wilt u wat drinken, burgemeester.'
Verhoeff glimlachte flauwtjes .'Koffie graag, het is trouwens loco burgemeester.'
Michael knikte, alsof het hem totaal niet interesseerde en verdween in de ingewanden van het grote huis. Verhoeff keek nieuwsgierig om zich heen. Hij was vroeger wel eens bij Kohlmann op visite geweest maar er was niets meer wat herinnerde aan de vorige eigenaar. Eigenlijk was het nogal kaal en opeens merkte hij ook dat het best wel koud was in de villa. Het was niet te rijmen met al die verhuiswagens die door het dorp hadden gereden. Wat had er in godsnaam in gezeten. Hij schrok toen Michael opeens achter hem opdook met een blad met koffie en grote koppen erop.'Ik stel me zo voor dat u een koffie liefhebber bent. Daarom heb ik een speciaal aroma voor u gebrand.'
Hij ging op het eind van de bank zitten en schonk zichzelf een kop in. 'U moet Ivy excuseren.
Ze heeft nog iets te doen in de kelder.'
Verhoeff hoorde de verandering in de stem.'U had het over een feest.'
Met trillende handen schonk Verhoeff zichzelf een kop koffie in en nam een slok. De hete drank zocht zich een weg naar zijn slokdarm maar bleef even rusten op zijn tong. Het aroma vulde zijn mond en smaakpapillen. Hij sperde zijn ogen open.'Dit is een bijzonder lekkere koffie,echt bijzonder lekker.'
Michael knikte kortaf.'Helpt u me onthouden een pakje mee te geven als u weg gaat.'
Verhoeff slurpte de koffie genietend op en likte met de tong langs zijn lippen. Toen herinnerde hij zich de reden van zijn komst. Hij keek Michael aan trok zijn dikke lippen in een brede glimlach.
'Ja, zoals ik al zei leek het ons gepast u welkom te heten in onze mooie....'
Michael onderbrak hem op enigszins getergde toon.'U zult begrijpen dat wij geen ruimte hebben voor de complete gemeenschap van Dintelhorst. Wij stellen uw initiatief op prijs maar ik denk zelf aan een mannetje of honderd.'
Verhoeff sloeg de handen enthousiast in elkaar.' Een afspiegeling van onze gemeenschap.
Net wat ik bedoel.'
Michael stond op als teken dat het bezoek ten einde was.'U snapt wat ik bedoel. Ik heb helaas nog veel te doen, dus ik moet u verzoeken een andere keer terug te komen om de details door te spreken.'
Verhoeff stond ook op maar liet zich niet zo gauw uit het veld slaan. 'Ik denk aan een barbecue op uw terrein, volledig georganiseerd door de middenstand van Dintelhorst.'
Michael glimlachte, legde een hand op zijn schouder en leidde hem met zachte dwang naar de voordeur.'Een geweldig idee. We laten u nog wel weten wanneer het ons uitkomt.'
Hij stond even stil en fronste een ogenblik peinzend zijn wenkbrauwen.'Nu over vier weken.'
Verhoeff rekende even snel. 'Dat word dan de laatste week van mei.'
Inmiddels waren ze bij de voordeur. 'Het was prettig kennis met u te maken, eh..Michael,'
zei Verhoeff op hartelijke toon.
Michael opende de deur.'Het genoegen was geheel aan mijn kant, burgemeester.'
Verhoeff knipoogde en porde Michael speels tegen zijn borst.'Loco burgemeester.'
Tevreden liep hij met kwieke tred het lange pad af zonder nog om te kijken.
Ivy doemde op achter Michael, sloeg haar armen om zijn middel en liet haar kin op zijn schouder rusten.'Gaat hij het ons moeilijk maken, lieverd.'
Michael schudde met een grimmige glimlach zijn hoofd.'Integendeel, hij gaat het ons een stuk makkelijker maken.'
Verhoeff zat eindelijk in zijn auto toen hem te binnen schoot wat hem van het begin af aan dwars zat. De man wist al wie hij was voordat hij zich had voorgesteld. Hoe kon hij zijn naam weten. Opeens sloeg hij met de vlakke hand op het dashboard. Hij had hem ook een pakje koffie beloofd maar niets mee gegeven. Zou hij teruggaan..
Verhoeff had zijn hand al op de deurkruk toen hij werd overvallen door een sterk gevoel van onbehagen. Ondanks dat het niet koud was liep een huivering over zijn rug. Met een resoluut gebaar startte hij de motor en schakelde in zijn eerste versnelling. Die koffie kwam de volgende keer wel.
 
'Meldkamer politie Dintelhorst.'
Nellie schikte haar headset en drukte op de knop waarmee alle meldingen automatisch werden opgeslagen. Dintelhorst had een kleine politiepost die werd bemand door twee fulltime krachten. Eigenlijk gebeurde er nooit iets in de gemeente. Het ergste wat Nellie zich herinnerde was dat een toerist op doorreis winkeldiefstal had gepleegd bij de supermarkt.
Hij was er rennend vandoor gegaan voordat ze waren gearriveerd en ook niet meer
aangetroffen.
'Mijnheer Versluis, wat is uw melding.'
Nellie haar vingers vlogen over haar toetsenbord.' Hij is uit school niet thuisgekomen.'
Ze luisterde geduldig, de vingers boven de toetsen. 'Hij is wel thuis geweest?'
John Kerkman, die op de stoel zat met zijn voeten op het bureau fronste zijn wenkbrauwen, schoof zijn stoel achteruit en plantte zijn voeten stevig op de grond. Hij keek op de grote klok die aan de muur hing. Tien voor half zeven. Nog een paar uur voordat zijn dienst erop zat. Buiten was het al donker en een harde wind joeg door de straten van Dintelhorst.
'Ik stuur John naar u toe, Mijnheer Versluis.'
Ze luisterde beleefd.'Ja, meestal zitten ze bij een vriendin of vriend en vergeten ze de tijd.'
Aan de andere kant werd de verbinding verbroken. Nellie schoof haar headset naar achteren en keek John aan met op haar gezicht een bezorgde uitdrukking.
'Wat is er aan de hand?'
Nellie voelde een doffe druk op haar slapen en langzaam begon ze te masseren.
'Chris Versluis wordt vermist,'antwoordde ze , voor zich uit starend,' Maar volgens zijn vader heeft iemand zijn camera en telelens meegenomen, dus dat zou kunnen betekenen dat Chris wel thuis is geweest, maar.'
'Maar.'
'Volgens zijn vader zou Chris nooit zomaar de camera en toebehoren meenemen zonder het te vragen. En er is nog iets.'
Even viel er een korte stilte waarin het geluid was te horen van een zware auto die langs reed.
'Iemand heeft de ladder uit de schuur gehaald, en die later weer terug geplaatst maar niet op de goede plek.'
John maakte voor haar de zin af.' Je bedoelt dat iemand anders dan Chris de ladder heeft gebruikt.'
Nellie knikte peinzend en krabde aan haar kin. 'Dit hele verhaal klopt niet. Ik heb er geen goed gevoel over.'
John stond al bij de deur en trok zijn jas aan.'Ik houd je op de hoogte.'
Toen hij de deur opende trok een forse windvlaag die bijna uit zijn hand. John vloekte binnensmonds, stapte naar buiten en drukte de deur stevig achter zich dicht. Hij keek omhoog en zag dikke, zwarte wolken zich samentrekken. Snel liep hij naar de auto en stapte in.
Hij was vroeger wel eens bij Versluis geweest als jongens weer kattenkwaad hadden uitgehaald, meestal was Chris dan de aanjager. Als hij zich goed herinnerde was het niet zo gek ver weg. Tien minuten later reed hij de laatste meters stapvoets en parkeerde achter de
SUV van Versluis. De man stond al in de deuropening. Een geel verlichtte rechthoek in de duisternis. Versluis was een kleine man met spaarzaam haar, een bril op met dikke glazen en een beginnend buikje. Mevrouw Versluis was nergens te bekennen.
'Komt u binnen, agent. We maken ons erg zorgen.'
John knikte begrijpend. Versluis ging hem voor naar de keuken tafel en schoof een stoel voor hem achteruit. Zelf ging hij ook zitten en veegde over zijn ogen. Hij beet op zijn onderlip.'Chris is geen jongen om zomaar te verdwijnen .'
Versluis probeerde zijn schrille stem onder controle te houden.'Voordat u het vraagt. We hebben zelf de school en zijn vrienden gebeld maar niemand heeft Chris na schooltijd nog gezien. Wijnand vertelde dat ze nog met een klein groepje hadden zitten na kletsen op het grasveld bij de school. En toen Chris wegging ging iedereen weg. Daarna heeft niemand hem meer gezien.'
'Hmm. Waar ging dat na kletsen over.'
Versluis slikte en probeerde zijn gedachten op een rijtje te krijgen. 'Dat..dat weet ik eigenlijk niet.'
John ritste zijn jack los en trok zijn Iphone uit zijn zak.'Wat is het nummer van Wijnand.'
Versluis stond op als iemand die zich op het ergste voorbereidde.' Ze hebben van school een bel lijst. Zijn nummer staat daar ook op. Een ogenblik.'
Binnen een minuut was hij terug en overhandigde John een lijst met telefoon nummers.
John liep er met zijn vinger langs. Toen drukte hij het nummer van Wijnand in.
Hij leunde achterover in de keukenstoel die kraakte onder zijn gewicht.' Mevrouw, u spreekt met John Kerkman van de politie. Ik zou graag Wijnand even spreken.'
Hij luisterde even.'Nee mevrouw, hij is niet in moeilijkheden. Ik wil hem iets vragen in verband met de verdwijning van Chris Versluis.'
Een paar seconden gingen voorbij.'Hallo Wijnand, ik wil graag weten waar jullie het zoal over hebben gehad na schooltijd. Jullie groepje...'
John tikte met zijn vingers een roffeltje op de keukentafel terwijl hij luisterde, knikte langzaam.'Dat was het?'
Hij luisterde nog een halve minuut en zei toen.' Bedankt voor je informatie.'
John drukte op de uit knop en liep de lijst af. 'Had Chris een vriendin. Of een erg goede vriend, met....'
'Marjanne.'
De stem kwam uit de kamer. Mevrouw Versluis was net als haar man klein van stuk. Ze had roodomrande ogen van het huilen en haar lange haar zat in de war. In haar hand hield ze een
papieren zakdoek. 'Chris is ons enigst kind. Het is een goede jongen.'
John ging staan en knikte haar toe.'We doen er alles aan om hem te zoeken,mevrouw. Maar tot nu toe heb ik nog niet zo veel aanknopingspunten.'
Hij ging weer zitten en zocht Marjanne op in de lijst. Ze was de op een na laatste en nam zelf de telefoon op.
'Ik had al gerekend op uw telefoontje,'zei ze met een snik in haar stem.'Ik heb morgen een introductiedag voor de havo maar ik weet niet of ik dat wel kan.'
'Ik begrijp dat het moeilijk voor je is,'zei John,'maar heb je misschien een klein beetje informatie voor me. Alles wat je te binnen schiet..al lijkt het nu niet belangrijk.'
Ze slikte even en begon toen zacht te huilen.'Hij zei nog toen ik wegging, als grapje...'
Haar stem brak en het duurde een paar seconden voor ze weer aan de telefoon kwam.
' Hij..hij zei dat hij vond dat de nieuwe buurvrouw een ongelooflijk stuk was.'
John stond samen met Versluis in de schuur die werd verlicht door twee peertjes aan het plafond.'Om deze ladder gaat het.'
De stevige houten ladder stond tegen de muur aan. 'Kijk, dit klopt niet.'
Versluis wees het hekwerk tegen de andere kant aan waar ook het gereedschap hing.
'De ladder hing altijd met de haken aan het hekwerk, als je hem wilde pakken moest je hem er van af tillen.'
'Dus u bedoeld,'zei John langzaam,'dat degene die de ladder heeft terug gezet, niet wist waar die hoorde.'
'Wie de ladder ook heeft terug gezet,'zei Versluis, met een snik in zijn stem,' het is Chris niet geweest.'
Peinzend liep John uit de schuur de stromende regen in. Zijn onbehagen nam met de seconde toe en hij was blij even afstand van Versluis te kunnen nemen. Binnen een paar minuten was hij doornat en zijn vingers rood van de kou. Hij trok de zaklamp uit zijn riem en liep naar de boom. Hij klikte de lamp aan en keek schuin omhoog naar de stam. Toen zag hij het. In het hout waren dikke groeven op de plaats waar de ladder tegen de boom had gestaan. Snel liep hij naar de schuur, greep de ladder en plaatste die tegen de boom. De druppels lekten van de rand van zijn pet maar John klom voorzichtig omhoog. Hij scheen omhoog en zijn adem stokte. Zijn ogen knepen samen en hij wreef de regendruppels uit zijn gezicht. Boven zijn hoofd waren diverse takken afgebroken. Opeens zag hij iets wapperen in de boom. Iets van stof. Verdomd,hij kon er net niet bij.
Zo snel als hij kon klom hij de ladder af en rende naar de schuur waar Versluis stond te
wachten. 'Heeft u iets gevonden?
Driftig keek John om zich heen. Iets waar hij wat aan had. Zijn oog viel op de hark. Haastig liep hij terug naar de boom, klom omhoog en stak de hark in de takken. Bij de derde poging lukte het. Doordat de regen recht naar beneden viel kwam het stuk stof onder de boom op het drijfnatte gras terecht. John gooide de hark er achteraan,rekte zich uit op de ladder en tuurde om zich heen. In de verte zag hij een huis waarbij het leek alsof er alleen licht brandde aan de achterkant.
'Mijnheer Versluis,'schreeuwde John.
De man kwam verbaasd naar buiten met een zeildoek boven zijn hoofd tegen de regen.
'Dat huis waar ik op uitkijk, wie wonen daar?'
Versluis hoefde daar niet lang over na te denken.'De nieuwe buren.'
Marjanne zocht haar spullen voor de introductie dag bij elkaar zonder erbij na te denken. Haar gedachten waren bij Chris. Wat hij zei had haar niet meer losgelaten. Stel je voor dat die sukkel...Nee, die gedachte verwierp ze gelijk weer. Het was onvoorstelbaar dat Chris op eigen houtje naar die nieuwe mensen zou gaan, enkel en alleen om te proberen de buurvrouw in bed te krijgen. Maar wat was er dan gebeurt. Het bleef door haar hoofd heen malen. Een ding wist ze zeker. Chris was in grote moeilijkheden. Haar moeder riep naar boven dat ze moest voortmaken omdat de bus over twintig minuten wegreed.
 
Marjanne zwaaide de tas op haar rug en stommelde de trap af. Beneden wachtte haar moeder die vroeg of ze niets was vergeten. Bij de deur gaven ze elkaar een paar flinke kussen en toen liep Marjanne de straat uit terwijl moeder haar na zwaaide tot dat ze de hoek om ging.
Het was nog vroeg en er waren niet veel mensen op de weg. Een enkele auto passeerde haar en verderop fietste een krantenbezorger. Marjanne keek op haar horloge. Volgens de dienstregeling kwam de bus over vijftien minuten. In haar hoofd rijpte een stoutmoedig plan.
Als ze een kleine omweg nam kwam ze langs het huis van de nieuwe mensen. Ze had ze nog nooit gezien en heel misschien ving ze een glimp van ze op. En misschien een spoor van Chris. Nu ze het had bedacht wilde ze zich haasten ook. Snelwandelend liep ze de lange weg op die langs de villa liep. Als ze dan een stuk afsneed door het bos was ze nog op tijd bij de bushalte. Na een paar minuten deed haar keel pijn en ze voelde steken in haar zij maar ze zette door. Eigenlijk had ze dorst maar ze gunde zich geen tijd om drinken uit haar tas te pakken.
Tussen de struiken zag ze de muren van de villa al. Het was nu nog maar een klein stukje.
Nog na hijgend van de inspanning ging ze op haar hurken en duwde wat struiken uit elkaar.
Ze keek uit op de achterkant van de villa. Marjanne haalde de tas van haar rug en zette die naast zich neer. In de villa zelf was geen teken van leven en net toen ze op het punt stond
de moed op te geven opende er een deur en een vrouw kwam naar buiten, even later gevolgd door een lange, zwaar gebouwde man. Marjanne hield haar adem in en op dat ogenblik werd ze zich er van bewust dat er geen enkel geluid meer tot haar door drong. Het leek alsof ze zich bevond in een doorzichtige koepel die elk geluid en elke gewaarwording absorbeerde. De vrouw keek om zich heen, deed toen een paar stappen in haar richting en zakte door haar knieen zodat ze op gelijke hoogte met Marjanne kwam. Een geluidloze gil ontsnapte aan haar keel en ze werd bevangen door een verlammende angst. De adrenaline raasde door haar lichaam maar haar armen en benen weigerden dienst. De schaduw van Ivy viel over haar heen en een sterke hand tilde haar op aan de kraag van haar jas.'Ik rook je al,'fluisterde ze in haar oor. Schreeuwend kreeg Marjanne opeens de controle over haar spieren terug. Ze gleed met haar armen uit haar jas en viel jammerend als een klein kind op de grond. Maar Ivy was snel. Er ontsnapte een grauw uit haar keel toen ze zich op haar liet vallen. Marjanne krijste in doodsnood en vocht als een razende maar tegen Ivy was ze geen partij. Bloed stroomde uit haar neus en een van haar ogen zat dicht. Tot haar afschuw likte Ivy met haar tong het bloed van haar gezicht, tilde haar op en rammelde haar als een zak botten door elkaar. Ze hield haar hoofd schuin en glimlachte naar Marjanne.' Je leven is nu van mij.'
Marjanne gilde en probeerde zich los te schudden tot dat Ivy haar met de blote hand een klap in het gezicht gaf. Ze bracht haar gezicht vlak bij dat van Marjanne.' Je zal in de smaak vallen bij mijn familie, lieverd.'
Marjanne was al te ver heen om te begrijpen wat er tegen haar werd gezegd en toen ze de tong van de vrouw over haar gezicht voelde raspen verloor ze het bewustzijn en zakte weg in een welkome inktzwarte duisternis.
 
Moe maar tevreden klikte ik de laptop uit en deed hem dicht. Tot nu toe ging het verhaal de goede kant uit. Ik had wel gemengde gevoelens over de manier waarop Marjanne in aanvaring was gekomen met Ivy. Ik zag voor me hoe ze als een hoopje ellende aan de hand van Ivy met haar voeten bungelend boven de grond, in de lucht hing. Ik rekte me geeuwend uit en merkte tot mijn verbazing dat het al kwart over elf was. Als je geconcentreerd aan het werk bent vliegt de tijd. Het diffuse schijnsel van de lantaarnpaal voor mijn deur werd door de nog geopende lamellen in twaalf evenwijdige stukken verdeeld die smalle banen van licht over de vloer trokken. Geeuwend strompelde ik naar de keuken om de deur af te sluiten en te controleren of Tom zijn eten had opgegeten. Het kattenluikje hing iets open wat betekende dat hij waarschijnlijk nog buiten was. Niets om je zorgen over te maken.
Net op het moment dat ik de sleutel in het slot omdraaide sloeg er iets met kracht tegen het
raam aan. Het bloed trok uit mijn gezicht weg en ik struikelde achteruit om onzacht
met mijn rug tegen het keukenblok te botsen. Dit kon niet, dit was onmogelijk. Buiten stond Marjanne. Rond haar neus zaten korsten geronnen bloed en haar dichtgeslagen oog zag bont en blauw. Met haar goede oog keek ze me kwaadaardig aan. 'Doe goddomme die deur open,’ riep ze zo hard dat de buren het waarschijnlijk ook konden horen.
Ik knipperde met mijn ogen. Dit moest mijn verbeelding zijn, dat kon niet anders. Het leek alsof Marjanne mijn gedachten kon raden, want ze rammelde aan de deur.
'Denk je dat ik dit zou kunnen als ik in alleen maar besta in je verbeelding? ‘
Ze keek ze om zich heen alsof ze iets zocht om door het raam te kunnen gooien.
Vertwijfeld draaide ik de sleutel om en gooide de deur open.'Kom...eh..kom binnen.'
Kwaad liep ze mijn keuken in , trok een stoel achteruit en plofte er op neer. Ze sloeg haar armen over elkaar heen en keek me met een strenge blik aan.'Kijk eens hoe ik er uit zie, dat heb ik aan jou te danken. '
Ik ging op de rand van de tafel zitten en was nog steeds verbijsterd. Ten slotte vond ik mijn spraak terug.'Sorry daarvoor, maar het verhaal..'
Ze sloeg met de vlakke hand op tafel.'Ik zal je vertellen wat ik vind van jou verhaal.'
Sneller dan ik voor mogelijk had gehouden kwam ze overeind en rende naar de huiskamer waar mijn laptop op tafel stond. 'Stop, 'blijf staan,'riep ik,'Vertel wat je wil, en ik doe het voor je. '
Tevreden knipoogde ze naar me en schoof een stoel onder tafel vandaan.'Ga zitten, 'nodigde ze me uit,'Dan zal ik je precies vertellen hoe ik het in gedachten had.'
Schoorvoetend liep ik naar de stoel ,ging zitten, klapte de laptop open en schakelde hem in.
Mijn vermoeide ogen zagen de toetsen voor mijn ogen dansen. Maar Marjanne had het niet in de gaten of het interesseerde haar niets. 'Luister,'begon ze, zwaaiend met een vinger,'Vampiers die bloed drinken en mensen vlees eten, blabla...allemaal ouwe koek. Als je wil verrassen, moet je met iets anders komen.'
Wantrouwend keek ik haar aan.'Zeg je dat nu omdat je niet wil worden opgegeten in het verhaal,of..'
Ze keek me slim aan.'Jij wil toch ook winnen? Nou, ik wil niet op zo'n manier aan mijn eind komen. Dus...luister, schrijvertje. ‘
Ik boog me over mijn laptop en liet mijn vingers boven de toetsen hangen.
Ivy likte met haar tong het bloed van Marjannes gezicht toen ze haar met een van afschuw vertrokken gezicht liet vallen.' Gatverdamme, wat is dit.'
Marjanne krabbelde angstig achteruit in de beschutting van de struiken. Ivy spuugde het bloed uit en veegde met haar arm over haar mond. Met samengeknepen ogen keek ze Marjanne aan.
Marjanne ontspande zich een beetje en voelde haar hart tot rust komen. De schaduw van Ivy hing dreigend over haar heen, maar de een af andere manier vormde ze geen gevaar meer, realiseerde Marjanne zich. Maar hoe...?
Michael stond nu naast Ivy en keek niet begrijpend van de een naar de ander.'Wat is er aan de hand.'
Wanhopig probeerde Marjanne te bedenken wat tot de plotselinge ommekeer had geleid. Tot het haar opeens duidelijk werd, door iets wat Ivy vroeg. 'Eten jullie geen vlees?'
Triomfantelijk krabbelde Marjanne overeind en betastte haar pijnlijke neus.'Wij zijn vegetariërs in Dintelhorst. Wij eten alleen maar groente en eieren. Zelfs onze snackbar is vegetarisch. ‘
Met opgetrokken wenkbrauwen keken Michael en Ivy elkaar aan. 'Waarom wisten we dat niet.'
Ongelovig kijkt Ivy Marjanne aan.'Het hele dorp is vegetariër. Meen je dat nu.'
Even viel er een geladen stilte en toen sloeg Ivy gefrustreerd Michael in zijn gezicht.'Waarom wist jij dit niet. Nu is alle onze moeite voor niets geweest,'schreeuwde ze.'Jij...jij..'
Ruzie makend liepen ze samen weg en Marjanne raapte haar tas op. Ze voelde zich geradbraakt maar ook opgelucht door de onverwachte wending. Ze keek op haar horloge. Als ze geluk had kon ze nog net de bus halen. Ze was dan wel iets later bij de introductie maar daar verzon ze wel wat op.
Zes maanden later...
Mevrouw Ligthart droogde net het laatste bordje af toen ze tussen de gaten in de struiken een man en een vrouw, gevolgd door drie kinderen zag lopen. 'Adriaan, er zijn nieuwe kopers voor het huis van Kohlmann 'riep ze de huiskamer in.
Adriaan keek op van zijn krant.'Benieuwd of ze het langer volhouden dan de vorige bewoners,'riep hij terug.
Weemoedig sloeg hij de krantenpagina om en dacht terug aan de dag dat hij Ivy voor het eerst had gezien. Hij had er graag een beschuitje mee gegeten.
Chris Versluis probeerde zich te herinneren wat er was gebeurd die avond maar het was een blinde vlek. Het enigste wat hij wist was dat hij midden in de nacht wakker was geworden onder de boom in de tuin.
Verdwaasd wilde hij naar binnen lopen, merkte dat alles op slot zat en belde aan. Zijn vader en moeder huilden van blijdschap en deden alsof hij jaren van huis was geweest. In de daarop volgende maanden sleet de herinnering. Het enige onverklaarbare was dat hij Marjanne hardnekkig Ivy noemde. Maar dat werd opgelost toen ze waren getrouwd. Het eerste kindje dat ze kregen was een dochtertje en ze noemden haar Ivy. Vanaf dat moment noemde hij Marjanne weer bij haar echte naam. En Ivy..die groeide op als een stoere bijzonder knappe meid met kort wit haar en een paar flinke boopies.
 
 
EINDE
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

29.08.21
Feedback:
Geweldig verhaal, Jane. Leuk te lezen dat het niet altijd alleen om seks draait. Graag gelezen.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Geboren Voor Seks
1231
Lezen?
Felix
603
Lezen?
Geboren voor seks part two
488
Lezen?