• Proefstuk
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Blog

    256 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    437 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    519 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    267 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1144 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    401 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    33 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    18 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1025 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    981 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    118 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    10 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    89 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Ga niet weg
Proloog
 
Mijn adem stokt als ik samen met Milla, Dee en Jelle de luchthaven binnen kom rennen.
"Je moet naar gate drie!” hoor ik iemand roepen.
Dan zie ik Luuk zijn vader staan.
"Rennen meisje, hij gaat bijna weg.", zegt hij. Ik probeer naar hem te lachen, maar het kost moeite. Ik hap naar lucht, geef een klein knikje om mezelf moed te geven. Ik voel nog snel de hand van Dee op mijn schouder en dan ren ik langs de incheckbalie. Ik adem in door mijn neus, uit door mijn mond. Er zit een steek in mijn zij, het doet zo’n pijn, maar ik moet door. Mensen kijken me na. Die zullen wel denken dat ik mijn vlucht ga missen, maar nee het is veel erger dan een gemiste vlucht. Hij moet het weten, hij moet alles weten over wat ik voor hem voel. Ineens sta ik stil voor een groot bord. Tijdens mijn race tegen de klok heb ik me bedacht dat ik geen idee heb waar ik naar toe moet. Alle vluchten staan onder elkaar, ik word er alleen niet wijzer van en als een gek blijven rennen heeft geen zin. Dan is de kans dat ik hem misloop veel te groot. Alles leek zo goed te gaan, maar nu zakt al mijn hoop weer weg. Ik had net zo goed in bed kunnen blijven en hem gewoon een appje kunnen sturen.
Veel te lang sta ik al stil, waarom nu opgeven, beter kan ik blijven lopen als een kip zonder kop dan blijven staan. Ik weet zeker dat ik hem kan vinden als ik maar niet opgeef, er staan toch wegwijsborden hier of is dat een overbodige luxe? Hoe moeten al die reizigers anders weten waar ze heen moeten? Ik begin opnieuw te rennen en zie douane en bewaking. Met mijn vingers gekruist hoop ik dat ze me niet verdacht vinden. Ineens komen er heel veel mensen van links, alsof ze allemaal weg vluchten. Waarschijnlijk komen ze uit een vliegtuig en zijn ze op weg naar huis of hun volgende vlucht.
Mijn benen kunnen me bijna niet meer dragen, al het zuurstof begint eruit te trekken en de klok geeft aan dat ik nog ongeveer een minuut heb. Waarom moet het hier zo groot zijn en waarom ken ik de weg niet? Wat als ik nou de verkeerde kant op ren, nog verder bij hem vandaan? Mijn hoofd duizelt, ik knijp in mijn handen en ren nog harder. In mijn hoofd haal ik alles nog een keer terug van de afgelopen weken. Misschien helpt het me om hem te vinden in deze mensenmassa.
 
Hoofdstuk 1
 
Piep, piep, piep. Met een hoop gekreun en gesteun kom ik boven mijn deken uit. Piep, piep, piep, hoor ik nog steeds door mijn kamer. Waar is dat ding? Denk ik. Het gepiep wordt steeds harder en ik word steeds geïrriteerder. Ik sla mijn deken van me af en tast in het donker naar het lichtknopje. Mijn telefoon piept nog steeds. Eindelijk, het licht gaat aan en ik zie mijn kamer. De kast in de hoek, mijn spiegel en de grote stoel waar ik me helemaal in kan verstoppen. Op blote voeten loop ik naar de stoel en trek er een stapel kleren uit. Helemaal onderop ligt mijn telefoon, ik druk het alarm uit. Zou ik nou wakker worden met een leuk nummer, dan was mijn dag een stuk beter begonnen in plaats van met dat ergerlijke gepiep. Ik trek een jurkje, dat uit de kledingzaak komt waar ik werk, uit mijn kast. De winkel heet ‘My World’. Belachelijke naam, maar de zaak heeft wel schattige kleren. Ik ken de eigenaren en hun kinderen, Dee en Luuk. Dee is lang en heeft blond, lang, stijl haar. Ze zit bij ons op school, alleen dan in het laatste jaar. Luuk is al bijna eenentwintig en werkt fulltime in een skihal. Hij heeft me leren snowboarden. Doordat die hal in de buurt van Amsterdam is, heb ik hem al lange tijd niet gezien. Ik ga voor mijn spiegel staan, mijn bruine haar hangt op mijn borst. Met mijn borstel ga ik erdoorheen en maak een wat slordige vlecht naar links. Onder mijn ogen zitten grote paarse wallen. Door mascara op te doen probeer ik ze te verbergen, maar het werkt niet echt. Uiteindelijk is het mijn eigen schuld, had ik maar niet tot halfeen Netflix moeten kijken. Ik kon alleen niet meer stoppen. Grimm is gewoon te spannend, nog maar één seizoen en ik ben klaar.
Ik draai me om en wil mijn kamer uitlopen. Ik zet een stap en stoot me tegen mijn bed, ik moet een scheldwoord onderdrukken en wrijf over de pijnlijke plek. Ik loop naar de badkamer terwijl ik mijn Instagram nakijk. Mijn foto die ik gepost heb is al meer dan honderdtwintig keer geliket, het is er een van Milla en mij in het zwembad. Haar lichtroze haren en donkerblauwe ogen laten haar een beetje op een elfje lijken. Ze lacht breed en je kan goed zien dat haar voortanden een heel klein beetje uit elkaar staan. Vroeger werd er altijd aan haar gevraagd of ze een beugel zou nemen, maar ze heeft altijd nee gezegd. “Op die spleet na staat alles toch gewoon recht, ze leren er maar mee leven.” Vaak moest ik erom lachen. Het hoort bij haar, net als roze haren en vrolijke kleren. Ik steek met die gedachte mijn tandenborstel in mijn mond. Van beneden hoor ik geschreeuw. Waarschijnlijk hebben onze honden, Day en Light een vaas van de tafel geslagen met hun staart. Ik klim op de rand van het bad en kijk uit het raampje over ons land, mijn land. Ik woon in een groot huis met vier andere kinderen. We zijn allemaal broers en zussen met andere ouders. We hebben twee honden, vier paarden, een kat, een vogel, een handvol kippen en twee konijnen. Het is hier net een dierentuin. We hebben allemaal onze eigen slaapkamer, helaas met maar een badkamer. In de verte zie ik net onze boomhut die we samen met Lars, onze vader hebben gemaakt. Ik ga weer op de grond staan, dan loop ik naar de wasbak en spuug mijn tandpasta uit. Ik spoel mijn mond, ga naar de wc en dan ben ik helemaal klaar om naar beneden te gaan. Ik voel me nu wel toonbaar.
De trap zit gelijk in de woonkamer naast de buitendeur. Kim, mijn moeder, zit op de bank en aait over het koppie van Day. “Goedemorgen Dream, heb je goed geslapen?” Ze weet dat ik 's ochtends liever niet praat, maar ik kan niet anders dan haar antwoorden. “Jij ook?” vraag ik daarom. Ze lacht, er komen kuiltjes in haar wangen. Haar rimpels zijn bijna niet te zien. Misschien moet ik daar ook niet aan denken, zo oud is ze niet, pas achtenveertig. Goed, toch best wel oud naast een zeventienjarig meisje dat geen zorgen heeft en haar haren niet zwart hoeft te verven, omdat ze grijs begint te worden. Ik loop snel door naar de keuken. De grote tafel in het midden geeft me een benauwd gevoel. Amelie, mijn ‘zusje’ zit te ontbijten. Ze heeft al net zo’n humeur als ik. Haar zwarte kroeshaar staat alle kanten op. Ze heeft een geel jasje aan, ik herken het. “Zo heb jij de winkel leeggekocht?” Ze kijkt op, “Ja, hij staat leuk toch?” Ik knik, tuurlijk staat het haar leuk, zoals alles wat ze uitkiest. Ik loop naar de koelkast en haal er een pot met jam uit, dan trek ik de vriezer open en haal er een half witbrood uit. Mijn gezicht staat op onweer, iemand heeft van mijn brood gegeten. “Oh Dream, het spijt me ik heb nog geen tijd gehad om brood te halen.” Het is Kim die ineens naast me staat. Ik schrik van haar hoge stem achter me, mijn gezicht ontspant weer en ik lijk bijna normaal. Ik leg alles op een houten plank en maak mijn brood klaar. Niemand hoeft in mijn hoofd te kijken en niemand hoeft te weten hoe alleen ik me voel. Met een bord loop ik de veranda op. De zon schijnt maar het is nog koud buiten, het is bijna april maar het is nog niet warmer geweest dan vijftien graden. Ik voel de wind door mijn haar gaan, terwijl ik naar de trampoline loop die naast de boomgaard staat. Ik kom langs het zwembad en de barbecueplaats. De grote trampoline komt in beeld samen met de schommel. Ik ga op de rand zitten, het zou me niks verbazen als ik ziek zal worden, maar hier is het tenminste wel rustig. Kai komt het huis uit stormen met een skateboard onder zijn arm. “Hé zussie van me, ga je mee naar voren.” Ik schud mijn hoofd. Ik ben zo’n persoon van weinig woorden. Er zijn maar een paar mensen waar ik me echt bij op me gemak voel. Milla, dat is logisch ze is mijn beste vriendin. Luuk, maar die zit in Amsterdam ver weg bij mij vandaan en Dee, zijn zusje. We zitten samen op dezelfde opleiding voor mode alleen zit ze een klas hoger dan ik. Vroeger voelde ik me hier meer thuis, toen we meer met elkaar omgingen en gek konden doen. Nu merk ik dat we elkaar steeds vaker niet begrijpen. We zijn gewoon te verschillend, al hebben we één ding gemeen: we zijn alle vijf geadopteerd. Kim en Lars voelen wel als mijn ouders, ik was zes toen ik bij ze kwam wonen. Kai was er toen al. Hij was een koppige jongen van acht. Misschien is dat ook de reden dat ik het, van iedereen het beste met hem kan vinden. Het is niet zo dat ik veel met hem praat, maar van iedereen hier in huis wel het meeste met hem. We trekken vaak samen op, dan gaan we samen skateboarden of freerunnen, nieuwe trucjes leren op de trampoline en zwemmen. Was het maar weer zomer.
Ik kijk op mijn telefoon, het is negen uur. Ik moet weg, op naar mijn werk. Ik loop naar de voordeur en maak hem open. Vrijwel meteen rent Day langs me heen en volgt Light haar naar buiten. Ik kan nog net opzij springen. Terwijl ik de spelende honden nakijk loop ik achteruit naar binnen. “Hé Dream, zal ik je wegbrengen?” Het is Lars.
“Nee ik ga fietsen, maar bedankt.”
“Oké tot vanavond, wil je iets specials eten?”
“Nee.”
Nog steeds komen er maar weinig woorden uit mijn mond.
Hoe kan iemand je zo slecht laten voelen, zonder dat je zelf iets gedaan hebt? Het is bijna een jaar geleden dat ik in het ziekenhuis heb gestaan, zijn hand vast heb gehouden en afscheid heb genomen van hem. De rillingen lopen opnieuw over mijn rug. Ik heb vrede met zijn dood. We hadden geen ruzie, we wisten dat het zou gaan gebeuren en we hebben plezier gehad samen. Toch zou ik hem in mijn armen willen houden, zijn stem nog een keertje horen. Ik weet dat hij van me houdt, net zoveel als ik van hem. Ik kan me alleen, zelfs nu we een jaar verder zijn niet inbeelden hoe het met een andere jongen zou zijn. Ik betwijfel of er ooit nog iemand in mijn leven komt, die zijn plaats kan innemen. Voor ik mijn tas pak en schoenen aantrek, werp ik nog een laatste blik naar de kast waar de foto van ons beetje apart gezin staat met in het midden Dylan en ik. We staan knuffelend met een grote lach op onze gezichten. Ik weet nog goed hoe hij me kuste. Dat hij me troostte als ik verdrietig was en met me mee ging rijden, zelfs als het regende. Ik hou nog steeds elke dag van hem, zoveel, dat gaat nooit over. Er is gewoon niemand die hem kan vervangen. Wij hoorden bij elkaar, al was het maar kort, veel te kort.
Ik loop over het lange grindpad naar de schuur, waar mijn fiets staat. Als ik er bijna ben, zie ik twee benen bungelen. Het is Kai, zijn witblonde haar staat alle kanten op. Hij zit boven op de laadplaats van de hooizolder. Ik roep naar hem:
“Doe je een beetje voorzichtig?”
“Ja, tuurlijk”, zegt hij. Hij weet hoe ik me voel, hij voelt zich ook zo. Dylan was een van zijn beste vrienden. Ik stop mijn tas in het mandje van mijn fiets en haal mijn fiets van het slot. Lekker twintig minuten fietsen naar Rotterdam, je moet er nou eenmaal wat voor over hebben.
Eerst fiets ik de dijk op, langs het water en de weilanden. Zodra ik daar langs ben, kom ik tussen de huizen. Er lopen al mensen over straat. Ik heb het koud en het begint te regen. Misschien had ik toch beter op het aanbod van Lars in kunnen gaan. Waarom deed ik dat eigenlijk niet, omdat ik bang ben om te moeten spreken? Waarom wil iedereen dan ook alles van mij weten, ben ik zo'n belangrijk persoon? Nee dat ben ik niet. Ik ben gewoon een geadopteerd kind met liefdesverdriet, zo noemen ze het toch? Niks verdriet, ik wist dat het zou gebeuren en ik kan er gewoon mee leven. Ik veeg de tranen uit mijn ogen. Ik wil gewoon niet zielig gevonden worden. Het gaat prima zolang ik maar niet in mijn gedachten blijf hangen, dus blijf ik altijd bezig. Ik droom te veel over hem en denk nog te vaak aan hem. Alsjeblieft, ga uit mijn hoofd!
Ik kom eindelijk bij het winkelplein. Ik zet mijn fiets in de stalling en loop naar de achterkant van de winkel waar ik naar binnen ga. Dee is er al, ze hangt rustig en beheerst nieuwe kleren in een rek. Ik loop naar haar toe en probeer haar zo vrolijk mogelijk te begroeten. Ze lacht naar me. Ze weet hoe ik me voel, al praten we er nooit over, dat wil ik niet. Kon ik het maar gewoon vergeten, het achter me laten, verder gaan met mijn leven. Kwam ik maar gewoon iemand tegen die me die vlinders weer geeft. Ik help Dee met de kleren ophangen. Daarna loop ik naar de deur en haal hem van het slot. Het is tien uur en we moeten open. Ik heb geen zin in mensen maar zoals alles wat ik doe zorgt het voor afleiding.
Gelukkig vliegt de ochtend voorbij en zijn er maar weinig mensen die om hulp vragen. Na de lunch kan ik er helaas niet aan ontkomen en moet ik een moeder met haar dochter helpen. Het is een mooi slank meisje met blond haar. Ik help haar met wat kleding en zoek wat andere kledingstukken bij elkaar, waarvan ik bijna zeker weet dat ze dat leuk zal vinden. Ik heb gelijk gehad, ze is eigenlijk bijna gelijk verliefd op het rode jurkje dat ik haar heb aangegeven. Ook de groene broek met witte trui doen het goed bij haar. Alleen de zwarte laarsjes wijst ze af, ze houdt meer van gympen dat kan ik ook wel begrijpen. Helemaal blij verlaat ze de winkel en ga ik, alles wat ze niet wilde terughangen. Ik kijk op de klok, bijna drie uur, ik moet nog wel even. Dee heeft gevraagd of ik tot zes uur kan blijven, er is niemand anders die kan invallen. Natuurlijk kan ik dat, thuis heb ik toch niks te doen. Zodra Milla binnen loopt en hulp vraagt met het uitzoeken voor een feestoutfit, die ze bij haar oma aan kan, zeg ik geen nee en ik bloei zelfs weer een beetje op. Alleen zodra ze de winkel verlaat merk ik dat ik weer terug instort en heel erg moe ben, nog steeds mijn eigen schuld, had ik maar eerder moeten gaan slapen. Vermoeidheid is geen excuus om eerder weg te kunnen. Ik heb het aan Dee beloofd.
Als ik eindelijk naar achter kan heb ik pijn in mijn voeten, heb ik het koud en ben ik doodop. Toch ben ik trots op mezelf dat ik het bijna acht en een half uur heb vol gehouden, zonder in te storten.
Een meisje komt binnen, ze ziet er gehaast uit en gooit haar spullen op de bank. Het is Lola, ze werkt ook bij ons. Meestal zie ik haar niet, omdat ik normaal om drie uur klaar ben. Ze zegt me snel gedag en rent dan naar voren, de winkel in. Normaal staat Dee altijd van drie tot ze gaan sluiten. Zo makkelijk als je ouders de baas zijn. Stiekem vraag ik me af waarom ze nu niet kon. Er wordt op de deur geklopt, ik draai me om, ik kan het niet geloven. Een lange jongen met een stoppelbaard, blond haar dat netjes zit en een bril kijkt mij recht in mijn ogen aan.
"Luuk?" het komt er een beetje vaag uit. Hij loopt naar me toe en geeft me een knuffel.
"Hé, heb je me gemist?" vraagt hij terwijl ik nog steeds in zijn armen sta.
"Tuurlijk het is zo saai hier zonder jou."
Hij laat me los.
"Ga je weg?"
"Ja ik ben klaar voor vandaag, maar ben zo blij je weer eens gezien te hebben. Je ziet er goed uit."
Hij lacht.
"Ik ben ook blij jou weer eens te zien."
Dan geeft hij me nog een knuffel en zeggen we gedag. Ik heb in geen maanden zoveel gezegd tegen iemand. Wat Luuk gedaan heeft, geen idee, maar er is een lach op mijn gezicht verschenen, die me oprecht laat stralen.
De regen lijkt me niks meer te doen, ik lach alleen nog. Zo blij ben ik om hem weer eens gezien te hebben. Vroeger zagen we elkaar vaak, dan was ik aan het werk en kwam hij even gezellig kletsen.
"Kom je helpen?" Vroeg ik dan.
Hij lachte dan en zei:
"Nee, dit is niks voor mij."
Dan hadden we het over verre reizen maken en verschillende soorten sport die hij wilde beoefenen. Ineens snap ik waarom Dee niet kon blijven. Luuk is terug en ze wil daar aandacht aan geven. Als hij weg is, is het nog maar de vraag wanneer we weer iets van hem zullen horen.
 
Ben je nieuwschrieg naar het vervolg
Ga niet weg is een paar maanden geleden uitgegeven via de pagina van sweek. Ben je na het lezen van het proloog en het eerste hoofdstuk benieuwd geworden naar het hele boek? klik dan HIER
Ga niet weg
 
 
Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Ga niet weg"

© krisha van der male

In elke boekenwinkel: