1 post
  • images/deelname/proefstuk.jpg
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
    23 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Verbeelding

Publicatie op: 08-08-21

'Ik ontvang graag feedback'

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Verbeelding

65 Hits.

De oude kist 

Daar in de hoek stond die oude, stoffige houten kist. Gemaakt van dikke planken, een half ronde deksel, groot slot en ronde handvaten aan de zijkanten. Sierlijke zwart geverfde randen en als je goed de kist van dichtbij bekeek kon je door de afgebladerde verflaag een gouden ondergrond zien. 

Deze kist was oud, héél oud. Hij stond al jaren in dat hoekje op zolder, bedekt met oude matrassen en kussens die al lang niet meer werden gebruikt en een doos van oma waar met een zwarte stift op geschreven staat: zomerkleren.  

Het was ontzettend donker op zolder. Geen lamp, alleen een klein strookje daglicht dat op een zonnige dag door het zolderraampje naar binnen scheen. Hierdoor kon je goed zien hoe stoffig het was en hoeveel spulletjes er stonden. Als de zonnestralen op een bepaald tijdstip door het raampje naar binnen vielen, schenen ze precies op de kist.

Tom vond het altijd een beetje spannend als opa naar zolder ging. Hij trok dan aan het touwtje dat vastzat aan het luik in het plafond op de overloop. Een koude wind was voelbaar zodra het luik openging en een grote trap werd uitgevouwen. De speurtocht was begonnen.  

Tom had de kist al heel vaak zien staan en weleens aan opa gevraagd wat er in zat. “Daarin heb ik een spook gevangen jongen, dus laat die kist maar mooi dicht” was altijd het antwoord dat opa hem dan gaf.   

Spoken bestaan toch niet? Tom dacht van niet tenminste… Maar telkens als hij naar de kist keek wist hij dat er iets waardevols in moest zitten.   

Het was alweer twee jaar geleden dat opa was gestorven. Oma ging wonen in een bejaardentehuis en Tom hielp zijn ouders mee spulletjes te verhuizen. Natuurlijk had hij aangeboden de zolder op te ruimen.  

Tom had een plan uitgedacht. Hij zou ’s ochtends vroeg direct beginnen allerlei spullen naar beneden te brengen, zodat er genoeg ruimte ontstond voor de kist. Hij voelde zich zenuwachtig, na zoveel jaar zou hij eindelijk zien wat er in zat.  

Ridderschat 

Misschien zaten er wel juwelen en edelstenen in, door een nobele ridder gestolen van gemene edelen. Opa had in de gang een geborduurd wapenschild hangen van de familie . Trots kon hij dan vertellen dat zijn voorvader in de middeleeuwen wapensmid was geweest in Stavoren. 

Die heeft dan voor zichzelf het grootste, beste en scherpste zwaard gemaakt dat je maar kon bedenken. Samen met een super sterk en mooi versierd schild ging hij ’s avonds op pad in het woud, wachtend totdat de gemene graaf voorbij zou komen. Voortgetrokken door twee pikzwarte paarden reed de houten koets met zijn grote wielen over het zandpad tussen donkere bomen. De koetsier voorop, zijn paarden aansporend om sneller, en sneller, en nog sneller te gaan. De graaf zat binnen op een fluwelen rode bank, met twee wachters die hem moesten beschermen tegen struikrovers. Zijn hoofd werd heen en weer gewiegd, hij viel bijna in slaap. 

De wapensmid had op een lang recht stuk grote struiken neergelegd en zich achter de bomen verstopt. De koetsier had geen keuze, hij moest afremmen door stevig aan de teugels te trekken. De paarden begroeven hun hoeven in het mulle zand en steigerden met hun voorpoten hoog in de lucht. Het rijtuig kwam met horten en stoten tot stilstand.  

De graaf vloog naar voren en viel op de grond. “Wat heeft dit verdorie te betekenen!” schreeuwde hij lelijk naar de koetsier terwijl hij overeind krabbelde en samen met zijn wachters de koets uit stapte.  

“Er zijn struiken op de weg gewaaid, meneer, daar kunnen we niet doorheen. Ik zal ze eerst aan de kant moeten slepen.” 

“Als je maar opschiet,” snauwde de edelman. 

“Niet zo snel,” klonk het uit de bossen en onze wapensmid kwam met zijn glimmende zwaard hoog gezwaaid naar de koets lopen. “Laat je juwelen maar achter.”  

“Nooit!” gilde de graaf “val hem aan!” 

Eén van de wachters greep naar een wapen, maar nog voordat hij het doorhad sloeg de smid het uit zijn handen. 

Het lukte de tweede wachter wel zijn zwaard te trekken en zwaaide hem hard naar voren. De wapensmid wist nog net op tijd zijn schild hoog te houden. Een harde knal en hij wankelde naar achteren. Daarna probeerde de wacht recht vooruit te steken. De smid wist weg te draaien en beukte met het schild zijn tegenstander omver. Hij ging op het zwaard van de wachter staan en liet het zijne aan de mannen tegenover hem zien. 

Er zat niets anders op voor de graaf dan zijn juwelen in te leveren. Terwijl de koetsier de struiken eindelijk van de weg haalde verdween de wapensmid in het donkere woud.  

Het geld dat de juwelen opbrachten gebruikte de wapensmid om arme mensen uit zijn stad te helpen. Maar dat wat nog over was, is vast en zeker in opa’s kist terecht gekomen… 

Piratengoud 

Of zal er een piraten schat inzitten? Vol zilver en goud, uit een Spaans oorlogschip. Tom herinnert zich dat hij opa had gevraagd of die zijn grootvader heeft gekend. “Jazeker jongen, mijn opa was matroos bij de marine. Een boom van een kerel, zeilde de hele wereld over…” 

Stel je toch eens voor, op een groot zeilschip aan de andere kant van de wereld. Wind in de zeilen en op weg naar huis, terug naar Nederland. De kapitein boven op het dek. Hij pakt zijn verrekijker en schoof hem uit. Eén oog dicht om met het andere door de lens te turen over de horizon. En dan ineens… Een schip achter hen aan. 

Het andere schip was sneller, veel sneller. De kapitein bekeek het vaartuig eens goed en toen zag hij het. Daar, in de mast werd de zwarte vlag met een angstaanjagende doodskop erop gehesen. Piraten! 

“Beman de kanonnen, keer het schip, er komen piraten aan!” De bemanning was in rep en roer. Zeilen werden neergehaald, kanonnen geladen en iedereen maakte zich op voor het gevecht. Ze voeren nu recht op de zeerovers af. Van beide kanten werden kanonskogels afgeschoten, bij iedere inslag sloegen er stukken hout uit het schip. Het duurde maar even en de twee schepen lagen naast elkaar.  

De piraten kwamen aan boord, grote netten werden als brug gebruikt. Terwijl de kanonnen door bleven schieten vochten de mariniers met zwaarden voor hun leven. 

Toms overgrootvader nam een dapper besluit en klom het schip van de bandieten op. Daar kwam hij oog in oog te staan met de gemene kapitein. Wat een griezel, die kerel stonk een uur in de wind. Een dikke vieze baard waar de muizen nog niet in willen wonen, ooglap en een roestige haak op de plek waar vroeger zijn hand had gezeten.  

Er volgde een groot gevecht op het piratenschip. En die oude gemene schurk kon vechten, rennend zette die zijn aanval in. Een zwaai met zijn sabel, die Toms overgrootvader wist tegen te houden met de zijne. Met hun zwaarden gekruist in elkaar worstelden ze bovenop het dek. De piraat probeerde uit te halen met zijn haak. Pats, tegen de mast aan. De mannen duwden elkaar naar achteren om zich op te maken voor een nieuwe aanval.  

Het gevecht leek wel een eeuwigheid te duren. Aanvallen, verdedigen, wegrennen en opnieuw aanvallen. Totdat Toms overgrootvader voor de opening van de loopplank stond te wankelen. Met een aanloop zwaaide de piraat nog een laatste keer met zijn sabel, vastberaden om het gevecht te beëindigen. Maar overgrootvader kon de aanval deze keer niet blokkeren en het wapen kwam recht op zijn gezicht af. 

Op het allerlaatste moment sprong hij opzij en zag de gemene kapitein voorbij komen. Door de opening, met luid geschreeuw viel die uit het schip. Het gevecht was gedaan, de piraten gaven zich over. 

Als beloning voor hun heldendaad werden de schatten uit het piratenschip verdeeld, en Toms overgrootvader kreeg voor zijn heldendaad de grote schatkist die nu voor zijn neus op zolder stond. 

De geest uit de kist 

Uiteindelijk opende Tom voorzichtig de kist. Hij haalde het slot eraf en maakte langzaam de sluiting los. Het was alsof de kist zichzelf opende. Luid gekraak kwam van de scharnieren terwijl de deksel omhoog kwam. Een stofwolk rees en begon om de kist heen te dwarrelen. Door het zonlicht dat naar binnen scheen leek het alsof de kist in een tornado van rook stond. Tom viel van schrik achterover, zat er dan echt een spook in de kist? Zijn hart bonsde in z’n keel. 

Toen het stof ging liggen en Tom van de schrik was bekomen zag hij dat de kist maar een klein eindje was geopend. Geen spook en geen monster. Het was omdat de kist propvol zat dat de deksel uit zichzelf omhoog was gegaan. Hij deed de kist helemaal open en teleurgesteld keek Tom naar de inhoud. Het zat vol met kleren. 

Tom zat een paar minuten beteuterd naar de kleren te kijken, het was ook te mooi om waar te zijn. Hij besloot het leeg te maken en haalde beneden een paar vuilniszakken op. Misschien mocht hij de kist wel houden. 

Eenmaal begonnen met opruimen viel het op dat al opa’s kleren groen waren. Broeken, shirts, een jas. Het waren de kleren van een soldaat. Tom was al iets minder verdrietig. Geen ridderjuwelen of piratengoud, maar hij was er toch wel trots op dat zijn opa een stoere soldaat was geweest. 

En toen, helemaal onderin de kist vond hij een zwaar bruin leren etui. Tom legde het voor zich neer op de grond, haalde de riem los en rolde het ding open. Met grote ogen zat hij naar zeven glimmende medailles te kijken. Zijn opa was niet zomaar een soldaat, hij was een held. 

En Tom, die had toch een schat gevonden in de kist… 

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Een stap teveel
330
Lezen?
De grote reis
287
Lezen?
De indringer
109
Lezen?