1 post

De ontsnapping

302 Hits.

Schrijfopdracht: Optie 3.

Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet
en als laatste zin: 
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. 
Op zonnige dagen loop ik uit mijn werk van de Alkemadedreef via het park naar de Bumanskade. ‘s Morgens niet, dan ben ik chagrijnig en blijf ik in de bus zitten en als het regent of koud is ook niet, ik ben niet gek. Het rondje rond het park is twee haltes.
Die middag half zes was het vijfentwintig graden, mijn colbertje hing nonchalant over mijn schouder. Van de zeven bankjes in het park staan er zes in de avondzon, de zevende staat in de schaduw en was altijd leeg. 
Nu niet, er stonden drie dozen op. 
Drie kartonnen dozen. 
Drie bruine kartonnen dozen. 
Drie open bruine kartonnen dozen. 
En uit elke open bruine kartonnen doos kwam gepiep. Vroeger zou je het gerinkel noemen, maar smartphones rinkelen niet meer, die piepen of zingen of blaten. Als ze al rinkelen hoor je kapot glas.
Dit gepiep klonk dringend en agressief. Ongemakkelijk liep ik snel verder. De dozen piepten rampspoed.


Bij het grasveld rond de vijver liepen verhitte gezichten rond. Een kortbebaarde jongen met een roze T-Mobile jasje kwam op mij af.
‘Heeft u de oproerkraaiers gezien?’ vroeg hij
‘Hoebedoelu?
Een lichtblauwe sweater van BEN duwde tegen mij aan, verontschuldigde zich en snelde door. Twee rode shirts van Vodafone renden het grasveld over, de rechter hield een soort radio met grote antenne in zijn handen.
‘Vanmorgen ontsnapten zeven smartphones.’
‘Ontsnappen?’ vroeg ik. Als het waar was, dan was ik aan een groot onheil ontsnapt.
‘Drie hiervan waren al eerder vertrokken en zijn gisteren gepakt.' zei hij. 'Voordat we de GPS uit konden schakelen namen ze weer de benen, nu met vier kompanen.’
‘Hoe?’
‘De trilstand,’ zei het roze jasje. ‘Ze bellen elkaar en trillend schuiven ze zo een stukje verder. Binnen vijf minuten schuiven ze een paar honderd meter door.’
De lichtblauwe sweater kwam terug en zei: ‘Waarschijnlijk zijn ze nu met een paar honderd, zoveel mensen hebben een toestelvermissing gemeld, de laatste melding kwam hier uit het park.’
‘Ik heb de rebellerenden gezien. In een doos,’ riep ik uit.
‘Camouflage! Dat we daar niet aan gedacht hebben,’ zei de roze jas. Hij vormde met zijn handen een trechter voor zijn mond. ‘Ze hebben zich verstopt, een publieke melder meld hier dat ze zich in een doos verstoppen.’
‘Drie dozen,’ zei ik.
‘Drie dozen!’ bazuinde hij. Iedereen schoot een kant op en met een paar seconden was het grasveldje leeg. ‘Wat voor dozen?’ vroeg hij.
‘Kartonnen dozen.’
‘Kartonnen dozen!’ 
‘Bruine dozen,’ zei ik voor de zekerheid.
‘Bruine dozen!’
‘Ik zag de dozen daar,’ zei ik en wees in de richting waar ik vandaan gekomen was.
‘Mensen, die kant op!’ toeterde het roze jasje en iedereen kwam terug. Ze verzamelden zich om mij heen, keken gespannen in de richting van mijn hand en renden in een kleurige stroom weg. 
Dapper volk, ik doe ze het niet na.

Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel MC H:

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

09.05.21
Feedback:
Hilarisch!
  • Waardering
    80%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Wraak
179
Lezen?
De boot en de oude mannetjes
177
Lezen?