Voor schrijvers, door schrijvers
126 publicaties

Ook jouw artikel is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.

536 Hits

Publicatie op:
Vergissing

De auto stopte vlakbij me langs de rand van het trottoir. Een zwarte Mercedes met zwart getinte ramen. Instinctief deed ik een stap naar achter, maar er gebeurde niets. Deuren en ramen bleven gesloten. De zwart getinte ramen verhulden mysterieus wie er in de wagen zat, of zaten.

Na enkele ogenblikken besloot ik mijn weg weer te vervolgen. Na een paar meter kwam de wagen langzaam naast mee rijden. Het bezorgde me een onaangenaam gevoel. Ik was op mijn hoede. Maar nee, er gebeurde niets, behalve dan dat de wagen irritant langzaam naast me bleef rijden.

Op een gegeven moment was ik het beu. Ik stopte, draaide me resoluut om, liep op de wagen af en tikte op het raam van het voorportier. Niets.

‘Wat wil je van me?’ riep ik door de ruit naar wie of wat er in de wagen zat. Geen reactie.

‘Laat me met rust!’ riep ik weer. Daarna vervolgde ik mijn weg. De wagen bleef staan.

Zo, dat had indruk gemaakt. Met een opgelucht gevoel liep ik verder om bij de eerst volgende straat rechtsaf te slaan. Af en toe keek ik over mijn schouder, maar geen wagen meer te bekennen.

Na tien minuten had ik mijn bestemming bereikt. Tot mijn schrik zag ik de wagen voor mijn huis staan. Onheilspellend als de zwarte lucht die in de verte boven de stad hing. Aarzelend naderde ik de wagen. Scenario’s doemden in gedachten op. Wilden ze me ontvoeren? Of erger, zou ik geliquideerd worden? Maar waarom dan? Ik kom uit een doorsnee en onbeduidende familie, ik heb een modaal inkomen, ik heb geen provocerende uitspraken gedaan. Wat?

Inmiddels was ik ter hoogte van mijn voordeur gekomen. Ik deed alsof ik hier niet hoorde en wilde doorlopen toen de portier aan de bijrijderskant zich langzaam opende. Angst sloeg om mijn hart: nu ging het gebeuren. Wild keek ik om me heen. Waar kon ik naar toe? Een jonge knul stapte uit. Verbaasd keek ik hem aan. Hij zag er totaal niet angstaanjagend uit en hij leek ook geen kwade bedoelingen te hebben.

‘Mevrouw de Vries?’

‘Uh, ja,’ zei ik bibberend. O, waarom had ik dat nou gezegd!

‘Is dit uw jas?’

De jonge knul haalde een zwarte jas uit de wagen die precies op de mijne leek. Onzeker kwam ik wat dichterbij om de jas beter te bekijken. Als dat mijn jas was, van wie was dan de jas die ik aanhad?

‘We vonden uw adres in de portemonnee die nog in een van de zakken zat. U hebt per ongeluk de jas van mijn moeder aangetrokken toen u na de lunch het restaurant verliet.’

Verbouwereerd nam ik de jas aan. ‘Dank u wel,’ stamelde ik. Gegeneerd verruilde ik de jas die ik aanhad voor mijn eigen jas. Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Vergissing"

01.08.20
Feedback:
Haha, grappig en goed gebracht verhaal met mooie no-nonsense twist in je herkenbare stijl.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig