Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

567 Hits

Publicatie op:
Het afscheid

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Ik schrok van het geluid van de piepende banden. Diep in mijn hart wou ik niet weten wie er daar stopte en vertelde ik me benen dat ze in rap tempo moesten doorlopen. Maar zoals altijd wint nieuwsgierigheid het, dus keek ik toch even op. Bij het zien van het gezicht dat uit de auto stapte, verstijfde ik. Mijn knieën begonnen te knikken, mijn handen werden koud en mijn lippen trilden.
Hij stopte zijn handen in zijn broekzakken terwijl hij voor me kwam staan. Zijn gezicht liet geen enkele emotie los terwijl hij me diep in de ogen aankeek. Ik voelde de vlinders tot in mijn maag, mijn hart zakte door mijn lijf heen, rechtstreeks mijn vagina in en maakte daar in
één oogopslag tien hartslagen.
‘Hoe gaat het met je?’: hoorde ik hem zeggen.
Ik wou antwoord geven, maar de woorden bleven steken in mijn keel.
Opdat hij geen antwoord kreeg, zuchtte hij en zakte zijn hoofd. Heel even bleef zijn blik hangen op mijn sneakers.
Toen keek hij weer op. Ik zag tranen in zijn ogen. Pijn. Verdriet. Een dilemma. Een gevecht die hij aan het voeren was met zijn innerlijk. Een gevecht tussen goed en kwaad, tussen droom en realiteit, een gevecht tussen zijn hersenen en zijn hart.
‘Ik vertrek strakjes naar Suriname.’: mompelde hij.
Voor een klein moment stokte mijn adem. Ik voelde een pijnscheut dwars door mijn borststreek gaan.
‘Ik zal je missen.’: vervolgde hij. Ik bleef hem aanstaren. Een traan ontsnapte mijn ogen om vervolgens een natte streep over mijn wang te trekken.
‘Is er niks dat je me nog wilt zeggen?’: vroeg hij.
Ik knikte. Ik zag in een opwelling hoop verschijnen in zijn ogen. Wat verwachtte hij? Dacht hij dat ik hem zou tegenhouden? Dat ik nu hysterisch zou gaan doen en in mekaar zou vallen? Dat is namelijk wel wat ik wou doen. Ik zuchtte diep, alvorens ik mijn rechterhand ophief en deze rustig op zijn linkerwang legde. Ik streelde zijn wang met mijn duim. Hij sloot zijn ogen als wilde hij dit moment vastleggen in zijn geheugen.  Ik bracht mijn gezicht dichter naar de zijne en drukte heel zachtjes een kus op zijn lippen. Hij opende zijn ogen weer. Verlangen. Was het niet wonderbaarlijk hoe onze emoties zich altijd weerspiegelden in onze ogen?
Ik liet hem snel weer los en ging een stapje achteruit.
‘Ik zal altijd van je houden. Let goed op jezelf en veel succes verder.’: hoorde ik mijn trillende stem zeggen. Kijk daar weer. Zijn blik vol verlangen veranderde meteen weer in eentje vol pijn. Ik kon dit niet langer zien. Ik kon die emoties niet verdragen.
‘Ik denk dat je nu moet gaan.’: mompelde ik. Hij wou nog iets zeggen. Hij was er nog niet klaar voor. Maar de pijnscheuten in mijn borststreek werden nu onverdraaglijk. Ik moest nu weg! Nu meteen! Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Het afscheid"

14.07.20
Feedback schrijfkwaliteit
Aanvulling oude waardering
  • Waardering schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jeugdherinneringen (337) Harry Boerkamp 20-04-2020

    Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag...

    Lees meer: Jeugdherinneringen