1 post

Magisch denken

316 Hits.


Schrijfopdracht, optie 8

Ik zie mijzelf nog zitten achter mijn bureautje. IJverig schreef ik schriften vol met korte verhalen. Ik was een jaar of zeven.

Thema’s varieerde van de dood, vriendschap, onvoorwaardelijkheid en loyaliteit. Kinderlijk en puur geschreven, over thema’s waar je als kind je gelieve niet mee bezig houdt. Wie bedenkt nu, op die leeftijd, een verhaaltje over twee beren die discussiëren over wie er als eerste dood gaat, omdat de één een jaar ouder is dan de ander.

Achteraf begrijp ik het wel. Mijn moeder was ernstig ziek. Ik was een wijsneus en liet mij niet aanpraten dat mama even een paar weken met vakantie was. Zo eigenwijs en nieuwsgierig als ik was, wist ik dus van de hoed en de rand. Voor mij waren de thema’s doodgaan en verlating, prominent aanwezig. Immers, de mogelijke dood en verlating keek ons gezin recht in de ogen.

Als kind had ik veel fantasie, ik was creatief en bij uitstek een magisch denker. Ik had plezier in het schrijven. Na de ziekte van mijn moeder, die ze wonder boven wonder overleefde, kwam over deze creativiteit een laag angst, boosheid, verdriet en een structureel onheilspellend zenuwachtige schrik. In ons gezin praatte we over de gebeurtenissen, maar niet vanuit het gevoel. Laag op laag heb ik gebouwd op deze emoties. Ik werd een enorme vechter en doorzetter, maar het schrijven liet ik los.

34 jaar later heeft mijn doorzettingsvermogen en mijn vechtlust mij veel gebracht, maar ik raakte ook uit contact met mijn diepste zijn. Op de leeftijd van 41 jaar begon ik met het afpellen van deze lagen. Tijdens het afpellen kom ik oog in oog te staan met emoties die ik zorgvuldig had opgeborgen. Elk van hen kijk ik recht in de ogen en omarm ik. Onderwijl hervind ik stapje voor stapje mijn creativiteit en passie voor het schrijven. Ik experimenteer met verschillende opdrachten en teksten. Mijn columns, #hondenleven, over mijn hond Sam zijn een gegeven geworden. Ik schrijf over Sam, een ontmoeting of gebeurtenis die ik samen met hem beleef.

Onlangs had ik een afspraak met een uitgever. Hij vond mijn teksten authentiek. We raakte in gesprek over mijn ontdekkingstocht naar mijn diepste zijn, daar wil ik over schrijven. Dat lukt mij nog niet altijd. Soms overweldigen emoties mij en durf ik daar niet bij te blijven, waardoor ik uit contact ga. Ik voel dat dit met de tijd beter zal gaan, gras gaat niet sneller groeien als je er aan trekt. Sterker nog mij verhouden tot wat is en zich aandient, is de uitdaging. Ondertussen  experimenteer ik met levendig schrijven. Dicht bij mijzelf, vanuit mijn oog voor detail en gevoel voor sferen en emoties.

Het voelt hoe dan ook als thuiskomen, alsof ik weer aan het landen ben in mijn oorspronkelijke kern van creativiteit, fantasie en magisch denken.

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel Mariça van de Weerd:

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

14.02.21
Feedback:
Mooi geschreven, maar voor mij hoeven al die geleerde woorden niet.
Ik denk ook een schrijffoutje te hebben ontdekt; In de zin Gelieve niet mee bezig houdt. Is dat niet liever niet mee bezig houdt. Toch knap geschreven. Dat kan ik niet.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
12.12.20
Feedback:
Mooi geschreven Marica (sorry, zo een c heb ik niet!) en veel succes op je weg!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
10 minuten gesprek #hondenleven
252
Lezen?
Poespas #hondenleven
251
Lezen?
Chillen #hondenleven
250
Lezen?
Slankie #hondenleven
231
Lezen?
Kerstverhaal #hondenleven
227
Lezen?