Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

354 Hits

Publicatie op:
Oma

 

 Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur, verwonderd kijkt de agent van dienst om zich heen.

Normaliter is het plein vol mensen en op een dag als vandaag zou het druk moeten zijn. Het is ook stil, doodstil, ongewoon stil.

De duiven die er overdag vliegen zitten stil op de takken van de grote eik.

Agent Andries gaat zitten op een bankje, en krabt zich achter zijn oor.

Opeens komt er een jongetje naast hem zitten, hij draagt een rode korte broek, witte sokken en een gele bloes. 

“Hai,” zegt het jongetje, “wat doe jij hier?”

“Ik moet de orde handhaven, maar er is, tot mijn verbazing niets om te handhaven. Wat doe jij hier jongetje,?”

“Ik wacht op mijn oma, die zou vandaag terugkomen. Vorig jaar ging ze dood, maar voor die tijd zei ze dat ze volgend jaar weer terug kwam. Nu ga ik op haar wachten.”

Het zweet breekt de agent van dienst uit, wachten op een oma die al een jaar dood is? Hoe kan dat? Zijn eigen oma is ook dood maar die is nooit terug gekomen. Alhoewel hij dat zich wel gewenst had. Zijn oma was lief.

“Was jouw oma ook lief”

“Ja, ze was altijd lief voor mij en ik werd door haar verwend, zegt mijn moeder. Ik mis haar heel erg.”

“Weet jij waarom het hier zo stil is?”

“Natuurlijk dat heeft mijn oma geregeld, anders ziet ze me misschien niet in zo’n drukte.”

De agent van dienst weet niet meer wat hij er van moet denken, dat jongetje kan toch niet de waarheid spreken, dooie oma’s komen niet terug.

“Hai die Brammetje,”

Een oude dame komt op het jongetje afkust hem op zijn voorhoofd en houdt hem stevig vast.

“Oh, oma ik wist dat je zou komen, ik heb je gemist.”
“Je weet dat ik altijd mijn beloftes na kom Bram, deze belofte was best lastig in te lossen maar is met de hulp van een engel gelukt.”

Agent Andries kijkt naar het tafereeltje en kijkt onrustig om hem heen, geen mens te zien alleen het jongetje met zijn “dooie” oma.

Dan lopen de twee hand in hand over het plein naar de nauwe straat ernaast. 

Voor ze echt weg zijn draait het jongetje zich om en zegt tegen de agent:

“Andries, ook jouw oma komt langs als je er maar heel erg in geloofd. De engelen houden het plein vrij, kijk maar goed rond. Dag.”

Adries kijkt rond en ziet zijn oma vlak bij hem staan, het zweet breekt hem uit, staat op, maar heeft geen kracht in zijn benen.

Even zakt hij in en als hij opkijkt ziet hij het plein gewoon vol met mensen, daar waar hij moet handhaven. Maar waar is mijn oma vraagt hij zich af. Het was zo fijn haar even te zien.

Of heeft hij zitten slapen, nee dat echt niet. Hij weet zeker dat hij oma gezien heeft en dat jongetje en zijn oma, maar  zou iemand dit ooit geloven?


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Oma"

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jeugdherinneringen (336) Harry Boerkamp 20-04-2020

    Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag...

    Lees meer: Jeugdherinneringen