Voor schrijvers, door schrijvers

SF & Fantasy

Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.

58 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

Het volk van Ra.
Kokhalzend ren ik weg uit de schuur waar Tibbe me mee naar toe genomen had. Eenmaal buiten houden mijn benen het niet meer. Ik val op mijn knieën en spuug mijn maaginhoud in het hoge gras, Het blijft maar komen, mijn maag is leeg maar het braken lijkt maar niet te stoppen. Ik tril over mijn hele lichaam. Voetstappen achter me. Met een ruk draai ik me om. Direct alert. Mijn training van jaren terug heeft zijn vruchten afgeworpen. Tibbe staat voor me, een flesje water in zijn hand.

‘Hier! Drink op!’
Mijn vroegere coach en vriend reikt me het flesje aan en gaat vervolgens naast me zitten in het gras. Het braaksel doet hem niets. Hij is wel wat meer gewend. Onderzoekend kijkt hij me aan. Ik ril. Het kippenvel staat op mijn armen ondanks dat het bijna 25 graden is en we recht in de zon zitten. Tibbe haalt zijn rugzak van zijn schouders en haalt er een vest uit. Hij klopt op de grond naast hem: ‘Kom, ga zitten. Je zult wel vragen hebben.’ Ik blijf staan waar ik sta. Wat ik zojuist heb gezien. Wat ik zojuist besefte in die schuur. Ik kon het niet geloven. Wilde het niet geloven. Als wat ik had gezien waar zou zijn. Als dat de waarheid was. Mijn hersens weigerde het te geloven. Het was niet mogelijk. Gewoonweg onmogelijk zelfs. Ik schud mijn hoofd. Mijn stembanden weigerden dienst.

Ik had geen vragen. Wilde alleen maar vergeten wat ik had gezien. Ontkennen. Doorgaan met mijn leven. Niet weten. Geen besef hebben van de waarheid. Verder leven in de leugen die het leven op dat moment was. Waar ik relatief gelukkig was. Waar ik eigenlijk een rotsvast vertrouwen in de goedheid van de mens had. Ik schudde nogmaals mijn hoofd. ‘Nee’ , het kwam er wat zwakjes uit, dus ik herhaalde het ‘Nee!’ ditmaal hard en resoluut.

‘Wat je me hebt laten zien, zijn leugens. Het kan niet waar zijn. Het mag niet waar zijn. Ik wandel hier vandaan en ga verder met mijn leven. Dit bestaat niet. Punt!’
Ik draai me om en begin langzaam richting mijn auto te lopen. Tibbe in stilte, met het waterflesje nog in zijn hand, achterlatend.
Ik tel mijn passen. Een oude truc om mijn zenuwen te bedwingen en mijn hartslag weer tot rust te laten komen. Ik ben bij vijftien als ik Tibbe achter me hoor vragen: ‘Heb je gisteren het nieuws gezien? Ons prachtig vaccinatieprogramma? Wereldleiders alom die elkaar de hand schudden? Heb je het gezien? Het werelddiner met Poetin, Biden, Xi Jinping, Macron, en noem ze allemaal maar op.
Allen tezamen, één beleid. Dat verbaasd je niet? Als je het wil geloven dan zal ik je niet kunnen overtuigen. De tijd staat mij dat niet toe. Ik moet nu handelen. Samen met alle anderen die weten. We zijn met velen. We hebben een kans. Vecht met ons mee. Help me? Help jezelf’.

Ik tel door, zestien, zeventien, achttien. Maar mijn voeten staan stil. Ik krijg ze niet meer in beweging. Negentien, twintig. Het voelt als een kortsluiting in mijn hersens. Ik wil dit niet. Het is gewoon een nachtmerrie. Ik schud mijn hoofd. Nu niet om nee te zeggen maar om de warboel weer in orde te krijgen. Om mijn hersens te laten beseffen dat dit een nachtmerrie is en dat ik wakker moet worden.
Ik sluit mijn ogen. Knijp mezelf in mijn arm, hard. Au! Ik ben wakker. Ik open mijn ogen en verwacht, nee hoop, in mijn bed te liggen. Niets is minder waar. Ik sta in een weiland. Voor me staat die op het oog vervallen schuur. Achter me staat Tibbe.
 
‘Als jij gelijk hebt. Als wat je me hebt laten zien waar is. Dan maken we geen schijn van kans. Heeft vechten dan nog wel nut? Dan is er geen plaats waar we veilig zijn. Als die vaccinaties niet doorgaan sterft de mensheid uit door de diverse coronavarianten. Gaan die vaccinaties wel door. Zijn we wel immuun voor alle huidige en toekomstige variaties maar zijn we allen gechipt en in wezen huisdieren van het volk wat al onze wereldleiders in hun macht heeft. Het volk van zonnegod Ra. Vertrokken van de aarde na verkenning ervan en nu teruggekomen om het weer op te eisen.
Man, je bent gestoord. Dit kan en wil niemand geloven. Waanzin. Laat me even bellen. Het busje komt zo’.

Ik wil verder naar mijn auto lopen als ik naast de oude schuur een vreemde gloed zie verschijnen. De kleur hangt tussen groen en blauw in. Een druppel, een waterdruppel maar dan velen malen groter vormt zich boven de schuur. Tibbe rent naar me toe. Pakt mijn hand en trekt me als een gek met zich mee verder het grasveld op. Als vanzelf ren ik met hem mee. Oude gewoontes roesten niet. Zelfs nu niet. Dieper en dieper rennen we het hoge gras in. Dan duiken we tegen de vlakte. Het is opvallend stil. Geen wind, geen vogels, niets ruist. Het vreemde licht is weg. Tibbe ligt naast me. Voorzichtig kijken we over het gras richting de schuur.
Er is geen schuur. Er zijn zelfs geen auto’s meer. Alleen maar gras en verderop is een bos te zien. Geen kale vlakte waar de schuur stond. Niets wat er ook maar op kon wijzen dat daar ooit iets anders was geweest dan gras en bos.

Ra heeft gesproken. Althans. Het volk van Ra heeft gesproken.
 
 
 
 
Note: Gewoon een eerste poging tot SF. Een genre wat me aanspreekt maar waarin ik me nooit heb verdiept.. Feedback dus meer dan welkom.
 
PS: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Het volk van Ra."

08.05.21
Feedback:
Ik vond het een heel leuk en spannend verhaal om te lezen. Ik zal er zeker iets mee gaan doen!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig