1 post
  • images/deelname/sprookjeklein.jpg
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
    36 gepubliceerde inzendingen
  • Sprookjes
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Kyrië

Publicatie op: 29-07-21

'Ik ontvang graag feedback'

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Kyrië

259 Hits.
De legende
 
Vorig jaar rond deze tijd, hoorde ik er voor het eerst van.
Ik maakte een voetreis naar Limburg en kwam door een gemoedelijk boerendorp.
De barre weersomstandigheden deden mijn reis vertragen.
Het had die maand dag na dag geregend.
De binnenwegen waren enkeldiep bedekt met modder, de beekjes gezwollen rivieren
en het landschap was in de greep van een kille vochtigheid.
Maar de mensen in dit boeren gehucht waren gastvrij en goedgezind.
De Brabanders stonden er bekend om. Ook in de behaaglijke herberg op het dorpsplein,
waar ik de nacht doorbracht, was de sfeer ongedwongen en goedmoedig.
 
Tijdens de avondmaaltijd kwam er een man met een Drentsche Patrijshond binnen.
Hij droeg een jachtgeweer op zijn rug en er bungelden twee hazen aan zijn broekband.
De opvallende leren lap over zijn rechteroog maakte hem vermoedelijk boosaardiger
dan dat hij werkelijk was. Hij bestelde een kroes bier en kwam schuin tegenover mij zitten,
me onafgebroken aanstarend. ‘Op doorreis?’ vroeg hij opeens. Ik schrok.
‘Naar Limburg, familiebezoek,’ was mijn antwoord.
De jager knikte. ‘Waar komde gij vandaan?’ was zijn volgende vraag.
’Molenschot, vijf uren met de voet.’
‘Ik ken het gehucht,’ ons moeder heeft er een zus wonen.’
Hij dronk zijn kroes leeg, gooide een haas op tafel en ging ervandoor.
Ik richtte me tot de waard. ‘Wat is er met zijn oog gebeurd?’
‘Een akkefietje met een aardmenneke.’
‘Aardmenneke?’ hij zag aan mijn blik dat die mij niet bekend waren.
‘Die kabouterkes uit de Duvelsberg bij Bergeijk en hier in de Kaboutermannekesberg.
Twee jaar geleden jaagde hij hier in de hei. Hij zag er opeens eentje wegschieten
onder een boomwortel. Hij er achteraan, om te kijken waar het naartoe ging.
En toen gebeurde het.’ Hij staarde gedachteloos voor zich uit.
‘Gebeurde er wat?’ vroeg ik met enige argwaan.
‘Het aardmenneke blies in zijn oog. Hij kermde het uit van de pijn.
Pas thuis haalde hij de zakdoek van zijn oog af. Het oog was spierwit. Hartstikke blind.’
‘Dat klinkt beroerd zeg,’ zei ik maar.
‘Je moet ze niet bespieden, daar hebben ze een hekel aan.’
Er kwamen kostgangers binnen. Ik zocht mijn bedstee op.
 
Net voordat ik de volgende ochtend naar buiten stapte,
hoorde ik een jammerlijk geklaag. ’Hij is dood, och, och hij is dood!’
Verderop stond een boerin met betraande ogen en een zakdoek onder haar neus.
Zij stond daar niet lang alleen. Binnen een mum van tijd kwamen er een handjevol
meelevenden uit de nabijgelegen hoeven aangesneld om te zien wat er gaande was.
‘Wee o wee, wie dit op zijn geweten heeft!’ Het leed laaide alsmaar hoger op.
 
Eentje wist er al meer van: ‘Een boer uit Hoog Kasteren was van de week tegen een boom
aan het uitrusten. Plots kreeg hij een goedbedoelde pannenkoek van een aardmenneke toegestopt.
Het kabouterke verzocht hem daarna om tegen Arie te vertellen dat Kyrië dood is.
Maar de boer kende geen Arie. Toen hij zijn huis binnenstapte riep hij zoals beloofd:
‘Arie, Kabouter Kyrië is dood!’ Direct kwam er een stemmetje onder de tafel uit wat weeklagend riep:
‘Och, Och is Kyrië dood? Dan moet ik vertrekken!’ ‘En weg was zijn kabouter.’
En zo had ieder een gelijk klinkend verhaal.
 
In de Kempen ging het droeve nieuwtje als een lopend vuurtje.
Ik was nieuwsgierig geworden en besloot om nog wat langer te blijven en meer te horen over deze wonderlijke aardmennekes.
Al snel kwam ik te weten dat deze kabouters ijverige baasjes zijn, van zo’n anderhalve voet hoog.
Hier in de Kempen krioelde het ervan. Tussen Vessem en Hoogeloon lag een oude grafheuvel waar zich een stam had gevestigd.
Met veel plezier hielpen de noeste werkertjes de boerenpopulatie van deze barre zandstreek.
In de nabij gelegen hoeven deden ze 's nachts het werk.
Wilde iemand hen echter door het sleutelgat begluren, dan hoorde hij de bedreiging,
dat hem de ogen werden uitgestoken.
 
Van hoog tot laag, iedereen had er weleens mee te maken.
Men werd beloond, bestraft, geholpen of geplaagd.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. En dat was het ook.
 
Ik liep de jager tegemoet.
‘Goeiendag vreemdeling. Nog altijd in de buurt?’
‘Heb jij het mistroostige nieuws nog niet gehoord?’ vroeg ik.
De jager haalde onverschillig zijn schouders op.’Van dat aardmenneke zeker.’
‘Kabouter Kyrië blijkt omgekomen te zijn,’ informeerde ik de man.
‘Dan had ie mijn oog er maar niet uit moeten steken, ik heb hem omver geknald.’
Zijn stem klonk bitter en zijn lippen vertrokken in een sarcastische grimas.
Ik opende mijn mond en deed hem weer dicht. Sprakeloos keek ik hem aan.
‘Goeiendag vreemdeling’. Hij floot zijn hond en verdween tussen vlakten en bossen.
 
Wat bleek? De jager was op de hei bij Riethoven, niet ver van de Duivelsberg, op jacht.
In de verte bewoog een aardmanneke. De jager, nog altijd wraakzuchtig om het incident met zijn rechteroog,
richtte zijn geweer op het nietsvermoedende ventje, hij vuurde en het werd dodelijk getroffen.
Bij ongelukkige toeval bleek het de kabouterleider te zijn.
Het had nog net kracht genoeg om zich naar de Duivelsberg te slepen en in een van de holen te verdwijnen.
Daar blies hij zijn laatste adem uit.
De jager naderde nieuwsgierig de Duivelsberg en hij hoorde enige aardmannekes mistroostend roepen: ‘Kyrië is dood!’
Van een afstandje zag hij ze, een voor een, de berg verlaten.
 
Door de euveldaad van een enkel mens, moest heel de gemeenschap boeten.
Want sindsdien zijn de kabouters verdwenen en moeten de mensen al hun werk zelf doen.
Na Kyrië’s dood had het kleine volk genoeg van de mensheid.
De kereltjes verlieten het Kempenland voorgoed, want niemand heeft ze ooit nog gehoord of gezien.
 
Ik zette dezelfde dag mijn tocht richting het zuiden voort en nam mezelf voor
de bijzondere vertelsels over de kempenkabouters voor de aankomende generaties te behouden.
Deswege heb ik dit verhaal op papier gezet, zodat ze nooit in het Rijk der Vergetenen zullen belanden.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

12.09.21
Feedback:
Mooi!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
28.08.21
Feedback:
Prachtig verhaal!
  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
27.08.21
Feedback:
Prachtig verwoord, deze mythe uit Brabant.
  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
55 woordenverhaal
Neptunus
273
Lezen?
Lentebries
252
Lezen?
Bomen
249
Lezen?