Skip to main content

Ontvangen inzendingen

het zakmes

  • KOS

Het zakmes

De lampjes van het beeldscherm flikkerden uit en aan, de zuurstoftoevoer pulseerde zachtjes, de morfinepomp zorgde voor ontspanning. Vanuit de controlekamer zorgden een team van in wit geklede medewerkers ervoor dat elke afwijking werd opgemerkt, zodat er een soort “op tijd” in gegrepen kon worden De woorden “We kunnen niets meer voor hem doen”, moesten nog worden uitgesproken. Er hing niet echt een nare sfeer. Het was de dag voor Kerstmis. Mamma logeerde bij ons zodat ze niet alleen was en zij met ons en wij met haar onze gevoelens konden delen, dus vermeden we het zwarte …

Pappa wilde nooit iets voor zichzelf. Hij had voor ons een mooi, groot huis gebouwd, mamma zorgde ervoor dat zijn kleding in de kast hing en dat het thuis allemaal op rolletjes liep. Eten en drinken was er in ons gezin in overvloed ook al klaagde mam elke dag over hoe duur alles was. Pap zag er altijd tiptop uit en probeerde onze grote beschermer te zijn, wat ook lukte ook al wisten we allemaal dat hij ook maar een mens was en niet alles kon oplossen.  Op de zaak waren er genoeg auto’s voor als we tochtjes wilden maken, maar pappa koos altijd de minst opvallende. Hij had geen spullen nodig om gelukkig te zijn, kon met veel minder toe.

Een paar dingetjes waren er waar hij toch bijzonder veel prijs op stelde: pottertjes en zijn zakmes. De pottertjes waren een vervanger voor de sigaretjes en sigaartjes die hij vroeger rookten en die heel kort werden vervangen door pijptabak en zelfs (gelukkig maar heel kort) door pruimtabak.

Pottertjes waren heel klein en zaten in een mooi vormgegeven piepklein doosje. Ze smaakten een beetje naar drop en zorgden ervoor dat je adem prettig rook en dat je geen droge keel kreeg. Vaak presenteerde hij met een ruim gebaar een pottertje alsof het een kostbaar goed was dat alle problemen kon oplossen.

Het zakmes was een ding wat nu een multi tool zou heten, al zaten er lang niet zoveel hulpstukken in als in de handige zakmessen van tegenwoordig. Pap deed er alles mee: snijden, knippen, graven, nagels schoonmaken … Het was het ding dat hij altijd bij zich had en hij wilde niet zonder.

Op die dag voor Kerstmis bezocht ik hem. Hij vertelde dat hij gedroomd had over prachtig licht. “Ze waren er allemaal; vader, moeder, Kees…. Het was zo mooi en het rook zo lekker…” Hij opende de lade van het universele ziekenhuisbedkastje en pakte er zijn zakmes uit. “Hier voor jou”.  Iets later zei hij “het was zo vreselijk pijnlijk, alsof er een olifant op mijn borst stond te stampen, ik kon geen kant meer op.

Hij wist het, ik wist het; de arts zou de woorden nog uitspreken, maar het was een feit. Hij had de weg al gelopen in zijn droom en was ontspannen. “Het licht, de geuren en de bloemen dat stond hem te wachten en geen stampende olifanten meer.

 Het meest waardevolle geschenk van hem was voor mij. De materiële erfenis zou later volgen, dat was allemaal netjes geregeld in testamenten, maar dit zakmes, dit waardevolle cadeau dat hem jarenlang had vergezeld op zijn tochten door zijn leven in binnen- en buitenland, werd mij zomaar overhandigd met de niet echt plechtige woorden: “Hier, voor jou”. We keken elkaar aan en lachten. Meer woorden waren niet nodig. Ik wist toen nog niet dat het zeven dagen later niet meer mogelijk was om met hem te praten, maar we voelden het beiden al aan. Nu was hij er nog en konden we heerlijk praten zonder veel woorden.

Ik heb het zakmes nog steeds en haal het soms uit mijn laatje om er met mijn hand overheen te strijken en terug te denken aan veel jaren van gezelligheid, liefde, geluk maar ook van verdriet en pijn. Het is goed zo. Pap is thuis.

KOS 2 juli 2024

 
  • Hits: 35