Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Meisje op de Maan

Met je vinger trek je streepjes in het zand om de manen te tellen
Met de schelpen die wij onderweg hebben ontdekt, o zo lief, 
bouw je een zen stapel 
die door de zeewind soms hier, soms                      daar 
een beetje wiebelig is
maar wel van ons.
 
Ik omarm de lucht rondom je
heb je o zo lief
dat oceanen vloeien en ebben
kabbelend of met kabaal, proestende golven tot de schelpjes rammelen
maar juist in vacuum 
 
 
de ruimte
 
 
in ijskalme stilte
dreigen schelpjes te vallen.
 
Kon ik je maar aan je hand optillen, trek mij weg van tussen de sterren
Het zijn er te veel om te tellen en
ze lijken allen zo                                ver                                  weg
als ik
naar 
beneden 
kijk
en jij
 
      helemaal     
                
 
 
 
                                                                         daar bent. 
© dagboek nachtmens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.