"Eerst maar eens zestig worden!" Leven met hiv, een haperend hart en met liefde - Rolf Berentsen

Wat als ziekte en verlies op betrekkelijk jonge leeftijd ongenadig je pad kruisen?
Ik was 28 toen dit mijn situatie werd. Na een eerdere
diagnose hiv+ en nu het verlies van mijn partner moest ik de draad weer oppakken en werd mijn doel ‘een zo’n normaal mogelijk leven te leiden.’ Maar kon dat eigenlijk wel?

Hiv in de jaren tachtig van de vorige eeuw was beladen, stigmatiserend en beangstigend. Een voortdurende strijd om te overleven.
Voor mij was het vooral iets dat mij was overkomen, maar het was niet wie ik was. Geen zelfstigma!
Als er dan een nieuwe dreun volgt in het jaar dat diezelfde hiv iets minder bedreigend wordt lijkt het leven klaar en voorbij.
Wat maakt dat je dan toch doorgaat en je best doet er opnieuw iets van te maken? Omdat het nu eenmaal zo gaat, omdat je uiteindelijk toch wilt overleven? Omdat het van je verwacht wordt?

Niemand weet hoe het leven uitpakt ook al denk je van wel.
Bijna vier decennia ben ik gedwongen door de omstandigheden, zeer bewust van ongemak en strijd in mijn leven. Het leven dat ik altijd voor ogen heb gehad; een huis, een baan, vrienden en liefde. Niet meer en niet minder.
Dat ik dit werkelijk zou redden had ik nooit gedacht.

Veranderende inzichten, voortschrijdende techniek, oog blijven houden voor het leven om je heen. Je blijven verwonderen, genieten en blijven meedoen. Ik heb het allemaal nodig gehad om de leeftijd van zestig te bereiken.
Niet als eindpunt maar als memorabele mijlpaal.

Voor hen die leven met een hiv verhaal, een haperend hart of andere chronische aandoening en voor hen die dit met anderen delen.

 
Verwacht: 4 oktober 2021
Aantal hits: 58